Pisanie
Biograf The Beales, Bill Harry, napisał, że we wczesnym wieku poprzez zachętę swojego wuja, George'a Toogood'a Smith'a, Lennon zaczął kreatywnie rysować oraz pisać. Jego opowieści, poezję, kreskówki oraz karykatury zbierał w książce do ćwiczeń, którą to "The Daily Howl" zatytułował. Obrazy często przedstawiały kalekie osoby, a teksty były satyryczne, a w całej książce było mnóstwo słownych gier. W nawiązaniu do wypowiedzi kolegi z klasy, Bill'a Turner'a, Lennon wymyślił "Daily Howl" by rozbawić swojego najlepszego przyjaciela, a później kolegę z zespołu, Bill'a Turner'a, któremu pokaże swoje dzieło zanim pozwoli je zobaczyć komukolwiek innemu. Turner oznajmił, że Lennon "miał obsesję na punkcie Wigan Pier. Wciąż się pojawiało" i w jego opowiadaniu zatytułowanego "Marchew w kopalni ziemniaków" "owa kopalnia znajdowała się na końcu Wigan Pier". Turner opisał jak jedna z kreskówek Lennon'a opisała autobusowy znak opatrzony pytaniem "Dlaczego?" Nad znajdował się lecący naleśnik, a pod nim "niewidomy mężczyzna noszący okulary prowadzący niewidomego psa- również noszącego okulary".
Jego zamiłowanie słowną grą i nonsensu z przekrętem znalazło szerszą publiczność gdy miał 24 lata. Harry pisze, że "In His Own Writes" została opublikowana po "Jakiś dziennikarz, który kręcił się wokół The Beatles przyszedł do mnie i skończyło się na tym, że pokazałem mu tę rzecz. Powiedzieli "Napisz książkę". i tak powstała ta pierwsza". Podobnie jak "The Daily Howl" zawierało mieszankę formatów tj. krótkie opowiadania, poezję, sztuki oraz rysunki. Jedno opowiadanie pt. "Good Dog Nigel" opisuje historię o "szczęśliwym psie sikającego na uliczną latarnię, szczekającego, machającego ogonem- do momentu aż nagle słyszy, że o trzeciej zginie. "The Times Literary Supplement" uważało wiersze i opowiadania za "niezwykłe... również bardzo zabawne... nonsens działa na zasadzie słów oraz obrazów podpowiadających się wzajemnie w łańcuchu czystej fantazji. "Book Week" (czyt. buk łik) doniosło, że "to nonsensowne pisanie, ale wystarczy przejrzeć literaturę nonsensu by dostrzec jak dobrze Lennon tego dokonał. Podczas gdy niektóre z jego homonimów to nieuzasadniona gra słów wiele innych nie posiada tylko podwójnego znaczenia, a też podwójną krawędź". Nie tylko był zaskoczony pozytywnym odbiorem, ale również tym, że książka w ogóle została zrecenzowana i zasugerował, że czytelnicy "traktowali książkę bardziej poważnie niż ja. Po prostu u mnie zaczęło się od śmiechu".
Poprzez połączenie ze "A Spaniard In The Works" "In His Own Write" ustanowiła podstawę sztuki teatralnej pt. "The Lennon Play: In His Own Write" (czyt. "Di Lennon Plej: Yn His Ołn Rajt") współadaptowanej przez Victor'a Spinetti'ego oraz Adrienne Kennedy. Po negocjacjach między Lennon'em, Spinetti'm oraz dyrektorem artystycznym Royal National Theatre mieszczącego się w Londynie, Sir Laurence'em Kerr'em Olivier'em, Baron'em Olivier'em Of Brighton przedstawienie rozpoczęło się 18.06.1968 roku w The Old Civic mieszczącym się w Waterloo, Londynie. Lennon oraz Ono wzięli udział w przedstawieniu otwierającym, było to ich drugie wspólne publiczne wystąpienie. W '69 roku dla przedstawienia Kenneth'a Tynan'a pt. "Oh! Calcutta!" napisał skecz pt. "Four In Hand" opartym na doświadczeniach grupowej masturbacji nastolatków. 10.10.1986 roku opublikowano kolejne prace zawierające książkę pt. "Skywriting By Word Of Mouth", "Ai: Japan Through John Lennon's Eyes: A Personal Sketchbook" zawierającą ilustracje Lennon'a przedstawiajace definicję japońskich słów oraz "Real Love: The Drawings For Sean". "The Beatles Anthology" również przedstawiała przykłady jego pisania i rysowania.
