The Quarrymen do The Beatles (1956- 70)
Formacja, sława oraz trasy 1956- 66
W wieku piętnastu lat założył zespół grający skiffle o nazwie The Quarrymen. Latem '57 roku The Quarrymen grali "zestaw porywających utworów" składającego się z skiffle oraz Rock'n'Roll'a. Na drugim występie The Quarrymen odbywszego się 6.07.1957 roku w Woolton podczas Woolton Village Fete Lennon pierwszy raz spotkał McCartney'a. Paul zaimponował Lennon'owi grając oraz śpiewając Eddie'ego Cochran'a utwór pt. "Twenty Flight Rock", Gene'a Vincent'a "Be- Bop- A- Lula" oraz kompilację utworów Little Richard'a. To pierwsze spotkanie poruszyło Lennon'a do zaproponowania Paul'owi dołączenia do jego zespołu.
McCartney powiedział, że ciocia Mimi "była bardzo świadoma, że John'a koledzy byli niższej klasy" i często by go chroniła w momencie gdy przyjechał odwiedzić Lennon'a". W nawiązaniu do wypowiedzi brata McCartney'a podobnie ich ojciec nie aprobował Lennon'a oświadczając, że Lennon "wpakowałby" jego syna w kłopoty. Niemniej jednak ojciec McCartney'a pozwolił raczkującemu zespołowi odbywać próby we frontowym pokoju w ich domie znajdującego się na 20 Forthlin Road, Allerton, pn. Liverpool, Anglia. W tym czasie Lennon napisał swój pierwszy utwór pt. "Hello Little Girl", który w wykonaniu The Fourmost w '63 roku uplasował się na miejscu 9. list UK Singles.
McCartney rekomendował, że jego kolega stał się wiodącym gitarzystą. Lennon myślał, że wtedy czternastoletni Harrison był za młody. W górnym pomieszczeniu autobusu z Liverpool'u McCartney organizował przesłuchanie gdzie Harrison dla Lennon'a grał "Raunchy" i został zapytany o dołączenie. Stuart Sutcliffe, kolega Lennon'a ze szkoły sztuki dołączył później jako basista. Na początku 60- ego roku czwórka uformowała się pod szyldem The Beatles. 17.08.1960 roku zespół przybył wczesnym wieczorem do Hamburga, Niemiec na pierwszy z czterdziestuośmiu koncertów, który odbył się w Indra Club znajdującego się na Große Freiheit (ul. Große Freiheit) i byli bardzo w potrzebie za perkusistą. Zapytali Pete'a Best'a czy do nich dołączy. Lennon'a ciotka (Mimi) przeraziła się gdy powiedział jej o podróży, błagała go by zamiast tego kontynuował studia sztuki. Po pierwszym pobycie w Hamburgu, który miał miejsce 17.08.1960 roku zespół zgodził się na kolejny, który trwał 14 tygodni oraz trzeci, który miał miejsce 13.04.1962 roku. Jak w przypadku reszty członków zespołu bywszy w Hamburgu na długich nocnych występach zapoznał się z preludiną, którą zażywał regularnie jako stymulant.
Brian Epstein był menadżerem zespołu od '62 roku aż do swojej śmierci. Nie miał żadnych wcześniejszych doświadczeń w zarządzaniu artystami, ale miał silny wpływ na zasady ubioru zespołu oraz postawę na scenie. Początkowo Lennon opierał się swoim próbom zachęcania zespół do pokazania profesjonalnego wyglądu, ale ostatecznie zgodził się mówiąc "założę cholerny balon jeżeli kto mi zapłaci". McCartney przeszed na bas po tym gdy Sutcliffe zdecydował się zostać w Hamburgu, a Best'a zastąpił perkusista Ringo Starr; to ukształtowało czteroczłonkowy skład, który pozostanie do rozłamu zespołu w 70- ym roku. Ich pierwszy singiel pt. "Love Me Do" został wydany 5.10.1962 roku i uplasował się na miejscu #17. brytyjskich list przebojów. 11.02.1963 roku w mniej niż 10 godzin nargrali swój debiutancki album w dniu kiedy to Lennon się przeziębił co można zauważyć w wokalu ostatniego utworu pt. "Twist and Shout", który został tamtego dnia nagrany. Partnerstwo tekstów Lennon- McCartney zaowocowało ośmioma z czternastu utworów. Z kilkoma wyjątkami, jednym z nich był tytuł albumu, Lenoon musiał wykorzystać swoje zamiłowanie do gry słownej by odzwierciedlić w swoich tekstach mówiąc "My tylko pisaliśmy utwory... popowe utwory o których nie myśli się więcej niż to, że- by stworzyć dźwięk. A słowa były prawie nieistotne". W wywiadze przeprowadzonym 20.12.1987 roku w mieście Hof na Bawarii, Niemcy przez Stefana Schlabritz'a oraz Slizzy'ego Bob'a McCartney oznajmił, że reszta Beatles'ów go ubóstwiała:
"On był jak naszym własnym małym Elvis'em. My wszyscy na John'a patrzyliśmy z podziwem. Był starszy i bardzo był tym liderem, był najszybszym dowcipnisiem i najmądrzejszy".
8.04.1963 roku zespół osiągnął dominujący trend w Wielkiej Brytanii w tym samym czasie John odbywał trasę po Leyton w Leyton Baths gdy Cynthia podczas bolesnego porodu na porodówce trwającego ponad 24 godz. o 6:40, niektóre źródła podają 7:45 dała życie synowi, który ważył 3,0334 kg. podczas ich występu na "The Royal Variety Show" na którym się królowa pojawiła wraz z innymi członkami Lennon wyśmiał publiczność mówiąc:
"Do kolejnego utworu prosiłbym o waszą pomoc. Do ludzi siedzących w tanich rzędach klaszczcie... a reszta z was by potrząsała swoją biżuterią".
Po roku Beatlemanii w Wielkiej Brytanii ich historyczny, debiutancki występ w "The Ed Sullivan Show" odbywszego się 9.02.1964 roku wyznaczył ich przełom do międzynarodowego statusu gwiazdy. Dwuletni okres nieustannego koncertowania, kręcenia filmów oraz pisania utworów nastąpił napisaniem dwóch książek pt. "In His Own Write" oraz "A Spaniard In The Works". Zespół uzyskał uznanie z brytyjskiego estabishment'u gdy zostali wyznaczeni do tytułu MBE podczas Queen's Birthday Honors, który odbył się 12.06.1965 roku dla Wielkiej Brytanii, Pn. Irlandii, Australii, Nowej Zelandii, Sierra Leone, Jamajki, Trinidad & Tobago, Malawii oraz Gambii.
Zaczął się martwić, że fani, którzy przybyli na koncerty zespołu nie byli w stanie słyszeć muzyki przebijającej się przez krzyk fanów czego skutkiem było, że muzykalność zaczęła na tym cierpieć. Jego utwór pt. "Help!" wyrażał jego własne uczucia, które w '65 roku miał:
"Miałem na myśli... To byłem ja śpiewający "pomocy"".
Przybrał na wadze (później odniesie się do tego jako jego "gruby Elvis" okres) i czuł, że podświadomie szuka zmian. W marcu tego samego roku on wraz z żoną, Harrison'em oraz Pattie Boyd bywszych w Ad Lib Club nieświadomie spróbowali LSD podczas gdy dentysta, John Riley, był gospodarzem wydarzenia na które się udali doprawił kawy gości owym narkotykiem. Gdy chceli pójść gospodarz ujawnił co brali i stanowczo radził im nie opuszczać domu z powodu prawdopodobnych skutków. Lennon przypomniał:
"Wszyscy krzyczeliśmy.... intensywnie i histerycznie".
4.03.1966 roku podczas wywiadu udzielonego Maureen Cleave dla "Evening Standard" Lennon zauważył:
"Chrześcijaństwo odejdzie. Zaniknie i się zmniejszy... Teraz jesteśmy bardziej popularni od Jezusa.- Nie wiem co odejdzie jako pierwsze Rock and Roll czy chrześcijaństwo".
W Anglii komentarz praktycznie przeszedł bez echa, ale w Stanach Zjednoczonych spowodował wielką obrazę po tym gdy pięć miesięcy później został zacytowany w "London Evening Standard". Skandal, który po tym nastąpił w tym spalenie ich nagrań Ku Klux Klan oraz groźby pod Lennon'a adresem przyczynił się do ich decyzji by przestać odbywać trasy.
Lata w studiu, rozłam oraz praca solowa (1966- 70)
Podczas ich ostatniego koncertu, który odbył się 29.08.1966 roku w Candlestick Park, San Francisco Lennon nagrał pokojową, zawierającą czarny humor komedię pt. "How I Won The War"- jedyny film niezwiązany z Beatles'ami w którym wystąpił- zanim ponownie dołączył do zespołu by odbyć szeroki zakres sesji nagraniowych, które rozpoczęły się 16.11. i trwały do 2.12.1962 roku. Zwiększył dawkę LSD i w nawiązaniu do autora Ian'a MacDonald'a jego nieustanne zażywanie tegoż narkotyku w '67 roku "niemal doprowadziło do wymazania jego osobowości". W '67 roku było przewidziane wydanie "Strawberry Fields Forever" okrzykniętym przez "Time" za swoją zdumiewającą pomysłowość oraz zespołu kamień milowy "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band", który ujawnił tekst napisany przez Lennon'a, który był mocnym kontrastem do prostych miłosnych utworów z początku zespołu.
25.06.1967 roku zanim odbył się międzynarodowy występ przed publicznością liczącą m/w 400.000.000 osób zespół zagrał Lennon'a utwór pt. "All You Need Is Love" jako wkład Wielkiej Brytanii do programu pt. "Our World". Celowo bardzo uproszczony w swoim przesłaniu utwór ukształtował jego pacyfistyczne stanowisko i zapewniał hymn "Summer Of Love". Po tym gdy zostali przedstawieni Maharishi'emu Mahesh Yogi'emu 25. sierpnia tego samego roku zespół wziął udział w osobistej instrukcji podczas jego seminarium pt. "Transcendentalna Medytacja" odbywszego się w Bangor, Walii. Podczas owego seminarium zostali poinformowani o śmierci Epstein'a. "Wiedziałem, że wtedy mieliśmy kłopoty" powiedział później Lennon. Lennon później oznajmił:
"Nie miałem żadnych błędnych mniemań o naszej zdolności do wykonywania czegokolwiek innego niż grania muzyki. Byłem wystraszony- myślałem, "Teraz to kurwa mamy".
McCartney zorganizował zespołu pierwszy post- Epstein'owy projekt samo napisany, wyprodukowany oraz -reżyserowany film pt. "Magical Mystery Tour", który został wydany 2.07.1976 roku.Gdy ich pierwszy film okazał się wśród krytyków fiaskiem ścieżka dźwiękowa oraz Lennon'a utwór pt. "I Am The Walrus" zainspirowany Lewis'em Carroll'em odniósł sukces.
Kierowani Harrison'a oraz Lennon'a zainteresowaniem 20.02.1968 roku zespół wyruszył do Indii w celu dalszych wskazówek. Bywszych tam skomponowali większość uwtorów do ich podwójnego albumu, ale zespół zmieszał doświadczenie z Transcendentalna Medytacją pokazującą ostrą rozbiezność w koleżeństwie zespołu. 21.09.1964 roku podczas powrotu do Londynu stawali się coraz bardziej zaobsorbowani działalnością gospodarczą zakładaniem Apple Corps. Lennon opisał przedsięwzięcie jako próbę osiągnięcia "artystycznej swobody w biznesowej strukturze". Wydany podczas Protestu w '68 roku zespołu debiutancki singiel dla wytwórni Apple zawierał Lennon'a stronę B "Revolution" w którym mówił o wzywaniu do "planu" niż angażowaniu się w maoistyczną rewolucję. Pacyfistyczne przesłanie owych utworów doprowadziło do ośmieszenia politycznych radykałów w prasie Nowej Lewicy. Dodając do napięć podczas sesji w tamtym roku Lennon nalegał by jego nowa partnerka, japońska artystka Yoko Ono, była u jego boku tym samym naruszając zespołu politykę odnośnie żon i partnerek w studiu. Szczególnie zadowolony był ze swojego wkładu tekstów do podwójnego albumu i utożsamiał to jako lepsze dzieło od Sgt. Pepper. 11.12.1968 roku wziął udział w "The Rolling Stones Rock and Roll Circus" specjalny telewizyjny program, który nie został wyemitowany.
Pod koniec '68 roku Lennon'a zażywanie narkotyków oraz zainteresowanie Ono wzrosło w połączenie z zespołu niezdolnością ugody jak firma powinna działać, opuścił Apple w potrzebie profesjonalnego zarządu. Lennon poprosił Richard'a Beeching'a o przejęcie roli, ale odmówił radząc wrócić i wykonywać nagrania. Allen Klein zwrócił się do Lennon'a, który był menadżerem The Rolling Stones'ów oraz innych zespołów podczas Brytyjskiej Inwazji. 3.02.1969 roku Lennon, Harrison oraz Starr mianowali Klein'a na kierownika Apple, ale McCartney nigdy nie podpisał menadżerskiej umowy.
20.03.1969 roku Lennon poślubił Ono i od razu wydali serię czternastu litografii zatytułowanej "Bag One" (czyt. beg łan) obrazując sceny ich miodowego mięsiąca z których osiem uznano za nieprzyzwoite, a większość z nich została zakazana i skonfiskowana. Lennon'a twórcze skupienie nadal wykraczało poza Beatles'ów i na przełomnie '68 oraz '69 roku wraz z Ono nagrał trzy albumy eksperymentalnej muzyki zatytułowanych "Unfinished Music No 1: Two Virgins" (znanego bardziej przez swoją okładkę niż muzykę), "Unfinished Music No 2: Life With The Lions" oraz "Wedding Album". W '69 roku założyli Plastic Ono Band wydając "Live Peace In Toronto 1969". 4.07.1969 roku wydał singiel pt "Give Peace A Chance", który powszechnie został uznany jako przeciwwojenny hymn w Wietnamie, "Cold Turkey" oraz "Instant Karma".
W proteście angażu Wielkiej Brytanii w wojnie Nigeryjsko- Biafrijskiej jej poparcie Ameryki w wojnie w Wietnamie i (być może żartobliwie) przeciwko "Cold Turkey" spadającego na listach przebojów Lennon zwrócił królwej swój medal kawalera Orderu Imperium Brystyjkiego. Owy gest nie miał wpływu na jego status Orderu Imperium Brystyjkiego, którego nie mógł się zrzec. Medal wraz z jego listem znajduje się w The Central Chancery Of The Orders Of Knighthood.
Podczas spotkania z Klein'em odbywszego się 20.09.1969 roku Lennon powiadomił McCartney'a oraz Starr'a, że opuszcza zespół. Klein namówił Lennon'a by odejście trzymał w tajemnicy by nie zniweczyć lukratywnego interesu, który dal Apple właśność do ich całego początkowego katalogu podczas gdy zespół renegocjował swój nagraniowy kontrakt. Był oburzony faktem, że 17.04.1970 roku poprzez wydanie swojego debiutnackiego albumu McCartney ogłosił odejście z zespołu. Lennon'a reakcja była następująca "Jezu Chryste! On za to dostaje całą zasługę! Później napisał:
"Założyłem zespół. Rozwiązałem zespół. To takie proste".
8.12.1970 roku w wywiadzie przeprowadzonym przez Jann'a Wenner'a ujawnił swoją gorycz wobec McCartney'a mówiąc:
"Byłem głupcem, że zrobiłem to co Paul czyli nie wykorzystując do sprzedaży płyty".
Mówił o wrogości, którą w pewnym stopniu spostrzegł u reszty członków, którzy mieli wobec Ono oraz jak on, Harrison oraz Starr "mieli dość bycia towarzyszącymi muzykami dla Paul'a... Po śmierci Brian'a Epstein'a zapadliśmy się. Paul przejął i podobno nas prowadził. Ale czym jest prowadzenie nami jeżeli kręciliśmy się w kółku?"
