John Lennon

- właśc. John Winston Ono Lennon (ur. 9.10.1940 Liverpool, Anglia- zm. 8.12.1980 New York City, Nowy York, Stany Zjednoczone) to angielski piosenkarz, autor tekstów, muzyk działacz na rzecz ruchu pokoju, który zasłynął na światową skalę jako założyciel, współautor tekstów, -lider oraz rytmiczny gitarzysta The Beatles.

Był charakteryzowany swoją buntowniczą naturą oraz zgryźliwym docipem w swojej muzyce, tekstach i obrazach w filmach oraz wywiadach. Jego współpraca nad tekstami z Paul'em McCartney'em w historii pozostaje najbardziej cieszącym się powodzeniem.

Jako nastolatek został wciągniety w modę skiffle. W '56 roku założył The Quarrymen, który w 60- ym roku przeistoczył się na The Beatles. Czasem nazywanym "sprytnym Beatle'em" początkowo był de facto zespołu leader'em rola, która była stopniowo McCartney'owi przypisywana. Szybko poszerzył swoją pracę w innych mediach poprze udział w licznych filmach jak chociażby "How I Won The War" oraz bycie autorem "In His Own Write" (czyt. Yn His Ołn rajt) i "A Spaniard In The Works" (czyt. E Speniard Yn De Łorks), oba zbiory nonsensownego pisania oraz rysowania lini. Począwszy od "All You Need Is Love" poprzez przeciwwojenny ruch oraz większą kontrkulturę jego utwory zostały przyjęte jako hymn. W '69 roku wraz ze swoją drugą żoną, multimedialną artystką, Yoko Ono, odbył przeciwwojenną demonstracje pt. "Bed Ins For Peace", która trwała dwa tygodnie oraz odszedł z The Beatles by rozpocząć solową karierę.

Na przełomie '68 oraz '72 roku Lenon oraz Ono współpracowali nad wieloma projektami jak chociażby trylogią awangardowych albumów, kilku filmach, tj.: "Apotheosis", "Fly", "Freedom", "Imagine", "Lennon Legend: The Very Best Of John Lennon", "Self- Portrait" oraz "Up Your Legs Forever", debiutanckim solowym albumem oraz międzynarodowych singli, które uplasowały się na listach TOP 10: "Give Peace A Chance", "Instant Karma", "Imagine" oraz "Happy XMas (War Is Over)". W sierpniu '71 roku wraz z Yoko przeprowadził się do miasta New York gdzie na ul 105 Bank St., posiadał mieszkanie jego krytyka na temat wojny w Wietnamie skutkowała trzyletnią deportacją bywszą usiłowaną przez administrację Nixon'a. Od '73 do '75 roku Lennon oraz Ono żyli w separacji podczas gdy w tym samym czasie produkował album Harry'ego Nilsson'a pt. "Pussy Cats". Również współpracował z Elton'em John'em nad "Whatever Gets You Thru The Night" oraz David'em Bowie'm nad "Fame", które uplasowały się na listach przebojów. po pięcioletniej przerwie powrócił do muzyki wydając album pt. "Double Fantasy".

Jako wykonawca współ- lub autor posiadał 25 utworów, które uplasowały się na listach przebojów "Billboard" Hot 100. Jego najlepiej sprzedający się album pt. "Double Fantasy" wygrał nagrodę Grammy podczas inauguracji odbywszej się 25.02.1981 roku w Radio City Music Hall, New York City, która była prowadzona przez Paul'a Simon'a. 4.02.1982 roku podczas drugiej inauguracji Brit Award wygrał nagrodę w kategorii "wyróżniający się wkład w muzykę". 22.10.2002 roku uplasował się na miejscu 8.w ankiecie przeprowadzonej przez BBC, która nosi tytuł "100 Najświetniejszych Brytyjczyków". "Rolling Stone" uplasowało go na miejscu 5. listy najświetniejszych piosenkarzy", a 38. na liście "najświetniejszych wykonawców wszechczasów". 20.01.1988 roku został wprowadzony do Rock'n'Roll Hall Of Fame jako członek The Beatles, a 19.01.1994 roku został wprowadzony przez Paul'a McCartney'a jako solowy wykonawca.

Młodość: 1940- '56

O 18:30 przyszedł na świat w Maternity Hospital jako najstarszy z sześciu dzieci Alfreda oraz Julii Lennon'ów. Jego ojciec był marynarzem floty handlowej o irlandzkich korzeniach, który podczas porodu nie był obecny, ale często przysyłał wypłaty na adres 9 (czyt. najn) Newcastle (niukasel) Road (rołd), Liverpool gdzie John z matką mieszkał. Dopływ pieniędzy ustał gdy w lutym '44 roku samowolnie opuścił jednostkę wojskową bez przepustki. Gdy ostatecznie 6 miesięcy później powrócił to zaproponował opiekę nad rodziną, ale Julia bywsza w ciąży z Taffy'm Williams'em odrzuciła pomysł. Po tym gdy jej siostra poskarżytła się dwa razy do opieki społecznej w Liverpool'u Julia przyznała jej opiekę nad John'em.

W lipcu '46 roku Alf odwiedził Mimi dom znajdującego się na 251 Meanlove Avenue, Woolton, Liverpool po czym zabrał syna do Blackpool zamierzając potajemnie wyemigrować do Nowej Zelandii. Julia podążała za nimi- wraz ze swoim w tamtym czasie partnerem Bobby'm Dykins'em- i po burzliwej kłótni ojciec zmusił pięciolatka do decyzji między nimi. W jednej z relacji z owego incydentu John dwa razy zdecydował na ojca, ale gdy jego matka odchodziła to zaczął płakać i podążać za nią. W nawiązaniu do autora Marka Lewisohn'a Lennon'a rodzice zgodzili się, że Julia powinna go zabrać i dać mu dom. Billy Hall, kolega ojca, który był świadkiem incydentu oznajmił, że dramatyczny portret młodego John'a zmuszonego do podjęcia decyzji między rodzicami jest nieścisły. Przez prawie kolejne 20 lat John nie miał z ojcem kontaktu.

Przez resztę swojego dzieciństwa i momentu dojrzewania Lennon żył w Mendips położonego na 251 Meanlove Av., Woolton wraz z matką i jej mężem George'em Toogood'em Smith'em, który był bezdzietny. Jego ciotka nabywała dla niego tomy krótkich opowiadań, a wój, który był mleczarzem na rodzinnym gospodarstwie kupił mu ustną harmonijkę i wciągnął w rozwiązywanie krzyżówek. Julia regularnie odwiedzała Mendips, a John często ją odwiedzał na 1 Bloomfield Road położonej w Liverpool'u gdzie grała mu utwory Elvis'a Presley'a, uczyła gry na banjo oraz pokazała mu jak grać "Ain't That A Shame" Fats'a Domina. We wrześniu '80- ego roku oddał komentarz w sprawie rodziny i swojej buntowniczej naturze:

"Część mnie chciałaby być akceptowana przez wszystkie warstwy społeczne i nie być tym głośnym obłąkanym poetą/ muzykiem. Ale nie mogę być tym kim nie jestem... Byłem tym, którzy rodzice wszystkich innych chłopaków- włącznie z Paul'a ojcem- by powiedział: "Trzymaj się od niego z daleka"... . Owi rodzice instynktownie rozpoznali, że byłem awanturnikiem, znaczy nie dostosowywałem się i bym wywierał wpływ na ich dzieciach, co i też robiłem, Robiłem wszystko co w mojej mocy by zakłócić dom każdego przyjaciela... Częściowo z zazdrości, że nie posiadałem tego tak zwanego domu, ale posiadałem, Tam było pięć kobiet, które były moją rodziną. Pięć silnych, inteligentnych, pięknych kobiet, pięć sióstr. Jedna z nich była moją matką. [Ona] po prostu nie mogła sobie z życiem poradzić. Była najmłodsza i miała męża, który uciekł na morze, a wojna się toczyła i nie potrafiła sobie ze mną poradzić i skończyło się na tym, że zamieszkałem z jej starszą siostrą. Teraz tamte kobiety były fantastyczne... . I to była moja pierwsza feministyczna edukacja... . Chciałbym infiltrować innych chłopców umysły. Mógłbym powiedzieć "Rodzice nie są bogami, ponieważ ja nie żyję ze swoimi i zatem wiem".

Często odwiedzał swojego kuzyna Stanley'a Parkes'a, który żył w Fleetwood, Anglii i zabierał go na wycieczki do miejscowych kin. W trakcie szkolnych wakacji Parkes często odwiedzał Lennon'a z Leilą Harvey, która była ich kuzynką i w trójkę dwa, trzy razy w tygodniu wybierali się do Blackpool by oglądać występy. Odwiedzą The Blackpool Tower Circus i zobaczą wykonawców tj. Dickie Valentine, Arthur Askey, Max Bygraves oraz Joe Loss przy czym Parkes przypomniał, że Lennon szczególnie lubiał George'a Formby'a. Po tym gdy rodzina Parekers'a przeprowadziła się do Szkocji to owi trzej kuzyni tamże spędzali swoje wakacje. Parkes przypomniał: "John, kuzynka Liela oraz ja byliśmy sobie bardzo bliscy. Z Edynburga podjedziemy do rodzinnej zagrody mieszczącej się w Durness, która istniała od mniej więcej tego czasu kiedy John miał dziewięć lat do momentu aż miał około 16".

John został wychowany w wierze anglikańskiej i uczęszczał do Dovedale Primary School. Po tym gdy zdał 11+, swój ostateczny szkolny egzamin, od września '52 do '57 roku uczęszczał do Quarry Bank High School położonej w Liverpool'u i w tym samym czasie przez Harvey'a był opisywany jako beztroski, dobroduszny, wyluzowany, żywym chłopakiem". Również ustanowił sobie reputację jako klasowy pajac. Często rysował komiksowe kreskówki, które pojawiały się w jego własnym szkolnym czasopiśmie pt. "The Daily Howl".

W '56 roku jego mama kupiła mu pierwszą gitarę, była to tania akustyczna marki Gallotone Champion za co pożyczyła jemu  £5 oraz 10/ (sziling(ów)) pod warunkiem, że gitara zostanie dostarczona pod jej, a nie Mimi adres doskonale wiedząc, że jej siostra nie była za jej syna muzycznymi aspiracjami. Mimi była sceptyczna o jego twierdzeniu, że pewnego dnia będzie sławny i miała nadzieje, że znudzi się muzyką często mu mówiąc:

"Gitara jest bardzo dobra, John, ale nigdy się z niej nie utrzymasz".

15.07.1958 roku Julia została potrącona i zabita autem po tym gdy wracała z odwiedzin, które odbyły się w domie Smith'ów. Jego matki śmierć tak go straumatyzowała co przez kolejne dwa lata zaczął ekstensywnie pić alkohol i często wdawał się w bójki strawiony przez "ślepą wściekłość". Pamięć o niej posłuży później jako główna kreatywna inspiracja do utworu pt. "Julia".

Późniejsze lata szkolne były oznaczone zmianą w jego zachowaniu. Nauczyciele w Quarry Bank High School tak go opisali: "On ma za wiele niewłaściwych ambicji i jego energia często znajduje się na złym miejscu". oraz "W jego pracy zawsze brakuje wysiłku. Jest ukontentowany by "dryfować" zamiast wykorzystywać swoich zdolności". Jego niewłaściwe zachowanie utworzyło szparę w związku między nim a ciotką.

Nie zdał egzaminów O- level (czyt. oł lewel) i został przyjęty do Liverpool College Of Art po tym gdy jego ciotka wraz z dyrektorem interweniowali. W LCOA zaczął nosić ubrania Teddy Boy i grożono mu wydaleniem za jego zachowanie. W opisie Cynthi'i Powell, jego koleżanka ze studiów, a następnie żona oznajmiła, że przed ostatnim został "wyrzucony z college".

The Quarrymen do The Beatles (1956- 70)

Formacja, sława oraz trasy 1956- 66

W wieku piętnastu lat założył zespół grający skiffle o nazwie The Quarrymen. Latem '57 roku The Quarrymen grali "zestaw porywających utworów" składającego się z skiffle oraz Rock'n'Roll'a. Na drugim występie The Quarrymen odbywszego się 6.07.1957 roku w Woolton podczas Woolton Village Fete Lennon pierwszy raz spotkał McCartney'a. Paul zaimponował Lennon'owi grając oraz śpiewając Eddie'ego Cochran'a utwór pt. "Twenty Flight Rock", Gene'a Vincent'a "Be- Bop- A- Lula" oraz kompilację utworów Little Richard'a. To pierwsze spotkanie poruszyło Lennon'a do zaproponowania Paul'owi dołączenia do jego zespołu.

McCartney powiedział, że ciocia Mimi "była bardzo świadoma, że John'a koledzy byli niższej klasy" i często by go chroniła w momencie gdy przyjechał odwiedzić Lennon'a". W nawiązaniu do wypowiedzi brata McCartney'a podobnie ich ojciec nie aprobował Lennon'a oświadczając, że Lennon "wpakowałby" jego syna w kłopoty. Niemniej jednak ojciec McCartney'a pozwolił raczkującemu zespołowi odbywać próby we frontowym pokoju w ich domie znajdującego się na 20 Forthlin Road, Allerton, pn. Liverpool, Anglia. W tym czasie Lennon napisał swój pierwszy utwór pt. "Hello Little Girl", który w wykonaniu The Fourmost w '63 roku uplasował się na miejscu 9. list UK Singles.

McCartney rekomendował, że jego kolega stał się wiodącym gitarzystą. Lennon myślał, że wtedy czternastoletni Harrison był za młody. W górnym pomieszczeniu autobusu z Liverpool'u McCartney organizował przesłuchanie gdzie Harrison dla Lennon'a grał "Raunchy" i został zapytany o dołączenie. Stuart Sutcliffe, kolega Lennon'a ze szkoły sztuki dołączył później jako basista. Na początku 60- ego roku czwórka uformowała się pod szyldem The Beatles. 17.08.1960 roku zespół przybył wczesnym wieczorem do Hamburga, Niemiec na pierwszy z czterdziestuośmiu koncertów, który odbył się w Indra Club znajdującego się na Große Freiheit (ul. Große Freiheit) i byli bardzo w potrzebie za perkusistą. Zapytali Pete'a Best'a czy do nich dołączy. Lennon'a ciotka (Mimi) przeraziła się gdy powiedział jej o podróży, błagała go by zamiast tego kontynuował studia sztuki. Po pierwszym pobycie w Hamburgu, który miał miejsce 17.08.1960 roku zespół zgodził się na kolejny, który trwał 14 tygodni oraz trzeci, który miał miejsce 13.04.1962 roku. Jak w przypadku reszty członków zespołu bywszy w Hamburgu na długich nocnych występach zapoznał się z preludiną, którą zażywał regularnie jako stymulant.

Brian Epstein był menadżerem zespołu od '62 roku aż do swojej śmierci. Nie miał żadnych wcześniejszych doświadczeń w zarządzaniu artystami, ale miał silny wpływ na zasady ubioru zespołu oraz postawę na scenie. Początkowo Lennon opierał się swoim próbom zachęcania zespół do pokazania profesjonalnego wyglądu, ale ostatecznie zgodził się mówiąc "założę cholerny balon jeżeli kto mi zapłaci". McCartney przeszed na bas po tym gdy Sutcliffe zdecydował się zostać w Hamburgu, a Best'a zastąpił perkusista Ringo Starr; to ukształtowało czteroczłonkowy skład, który pozostanie do rozłamu zespołu w 70- ym roku. Ich pierwszy singiel pt. "Love Me Do" został wydany 5.10.1962 roku i uplasował się na miejscu #17. brytyjskich list przebojów. 11.02.1963 roku w mniej niż 10 godzin nargrali swój debiutancki album w dniu kiedy to Lennon się przeziębił co można zauważyć w wokalu ostatniego utworu pt. "Twist and Shout", który został tamtego dnia nagrany. Partnerstwo tekstów Lennon- McCartney zaowocowało ośmioma z czternastu utworów. Z kilkoma wyjątkami, jednym z nich był tytuł albumu, Lenoon musiał wykorzystać swoje zamiłowanie do gry słownej by odzwierciedlić w swoich tekstach mówiąc "My tylko pisaliśmy utwory... popowe utwory o których nie myśli się więcej niż to, że- by stworzyć dźwięk. A słowa były prawie nieistotne". W wywiadze przeprowadzonym 20.12.1987 roku w mieście Hof na Bawarii, Niemcy przez Stefana Schlabritz'a oraz Slizzy'ego Bob'a McCartney oznajmił, że reszta Beatles'ów go ubóstwiała:

"On był jak naszym własnym małym Elvis'em. My wszyscy na John'a patrzyliśmy z podziwem. Był starszy i bardzo był tym liderem, był najszybszym dowcipnisiem i najmądrzejszy".

8.04.1963 roku zespół osiągnął dominujący trend w Wielkiej Brytanii w tym samym czasie John odbywał trasę po Leyton w Leyton Baths gdy Cynthia podczas bolesnego porodu na porodówce trwającego ponad 24 godz. o 6:40, niektóre źródła podają 7:45 dała życie synowi, który ważył 3,0334 kg. podczas ich występu na "The Royal Variety Show" na którym się królowa pojawiła wraz z innymi członkami Lennon wyśmiał publiczność mówiąc:

"Do kolejnego utworu prosiłbym o waszą pomoc. Do ludzi siedzących w tanich rzędach klaszczcie... a reszta z was by potrząsała swoją biżuterią".

Po roku Beatlemanii w Wielkiej Brytanii ich historyczny, debiutancki występ w "The Ed Sullivan Show" odbywszego się 9.02.1964 roku wyznaczył ich przełom do międzynarodowego statusu gwiazdy. Dwuletni okres nieustannego koncertowania, kręcenia filmów oraz pisania utworów nastąpił napisaniem dwóch książek pt. "In His Own Write" oraz "A Spaniard In The Works". Zespół uzyskał uznanie z brytyjskiego estabishment'u gdy zostali wyznaczeni do tytułu MBE podczas Queen's Birthday Honors, który odbył się 12.06.1965 roku dla Wielkiej Brytanii, Pn. Irlandii, Australii, Nowej Zelandii, Sierra Leone, Jamajki, Trinidad & Tobago, Malawii oraz Gambii.

Zaczął się martwić, że fani, którzy przybyli na koncerty zespołu nie byli w stanie słyszeć muzyki przebijającej się przez krzyk fanów czego skutkiem było, że muzykalność zaczęła na tym cierpieć. Jego utwór pt. "Help!" wyrażał jego własne uczucia, które w '65 roku miał:

"Miałem na myśli... To byłem ja śpiewający "pomocy"".

Przybrał na wadze (później odniesie się do tego jako jego "gruby Elvis" okres) i czuł, że podświadomie szuka zmian. W marcu tego samego roku on wraz z żoną, Harrison'em oraz Pattie Boyd bywszych w Ad Lib Club nieświadomie spróbowali LSD podczas gdy dentysta, John Riley, był gospodarzem wydarzenia na które się udali doprawił kawy gości owym narkotykiem. Gdy chceli pójść gospodarz ujawnił co brali i stanowczo radził im nie opuszczać domu z powodu prawdopodobnych skutków. Lennon przypomniał:

"Wszyscy krzyczeliśmy.... intensywnie i histerycznie".

4.03.1966 roku podczas wywiadu udzielonego Maureen Cleave dla "Evening Standard" Lennon zauważył:

"Chrześcijaństwo odejdzie. Zaniknie i się zmniejszy... Teraz jesteśmy bardziej popularni od Jezusa.- Nie wiem co odejdzie jako pierwsze Rock and Roll czy chrześcijaństwo".

W Anglii komentarz praktycznie przeszedł bez echa, ale w Stanach Zjednoczonych spowodował wielką obrazę po tym gdy pięć miesięcy później został zacytowany w "London Evening Standard". Skandal, który po tym nastąpił w tym spalenie ich nagrań Ku Klux Klan oraz groźby pod Lennon'a adresem przyczynił się do ich decyzji by przestać odbywać trasy.

Lata w studiu, rozłam oraz praca solowa (1966- 70)

Podczas ich ostatniego koncertu, który odbył się 29.08.1966 roku w Candlestick Park, San Francisco Lennon nagrał pokojową, zawierającą czarny humor komedię pt. "How I Won The War"- jedyny film niezwiązany z Beatles'ami w którym wystąpił- zanim ponownie dołączył do zespołu by odbyć szeroki zakres sesji nagraniowych, które rozpoczęły się 16.11. i trwały do 2.12.1962 roku. Zwiększył dawkę LSD i w nawiązaniu do autora Ian'a MacDonald'a jego nieustanne zażywanie tegoż narkotyku w '67 roku "niemal doprowadziło do wymazania jego osobowości". W '67 roku było przewidziane wydanie "Strawberry Fields Forever" okrzykniętym przez "Time" za swoją zdumiewającą pomysłowość oraz zespołu kamień milowy "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band", który ujawnił tekst napisany przez Lennon'a, który był mocnym kontrastem do prostych miłosnych utworów z początku zespołu.

25.06.1967 roku zanim odbył się międzynarodowy występ przed publicznością liczącą m/w 400.000.000 osób zespół zagrał Lennon'a utwór pt. "All You Need Is Love" jako wkład Wielkiej Brytanii do programu pt. "Our World". Celowo bardzo uproszczony w swoim przesłaniu utwór ukształtował jego pacyfistyczne stanowisko i zapewniał hymn "Summer Of Love". Po tym gdy zostali przedstawieni Maharishi'emu Mahesh Yogi'emu 25. sierpnia tego samego roku zespół wziął udział w osobistej instrukcji podczas jego seminarium pt. "Transcendentalna Medytacja" odbywszego się w Bangor, Walii. Podczas owego seminarium zostali poinformowani o śmierci Epstein'a. "Wiedziałem, że wtedy mieliśmy kłopoty" powiedział później Lennon. Lennon później oznajmił:

"Nie miałem żadnych błędnych mniemań o naszej zdolności do wykonywania czegokolwiek innego niż grania muzyki. Byłem wystraszony- myślałem, "Teraz to kurwa mamy".

McCartney zorganizował zespołu pierwszy post- Epstein'owy projekt samo napisany, wyprodukowany oraz -reżyserowany film pt. "Magical Mystery Tour", który został wydany 2.07.1976 roku.Gdy ich pierwszy film okazał się wśród krytyków fiaskiem ścieżka dźwiękowa oraz Lennon'a utwór pt. "I Am The Walrus" zainspirowany Lewis'em Carroll'em odniósł sukces.

Kierowani Harrison'a oraz Lennon'a zainteresowaniem 20.02.1968 roku zespół wyruszył do Indii w celu dalszych wskazówek. Bywszych tam skomponowali większość uwtorów do ich podwójnego albumu, ale zespół zmieszał doświadczenie z Transcendentalna Medytacją pokazującą ostrą rozbiezność w koleżeństwie zespołu. 21.09.1964 roku podczas powrotu do Londynu stawali się coraz bardziej zaobsorbowani działalnością gospodarczą zakładaniem Apple Corps. Lennon opisał przedsięwzięcie jako próbę osiągnięcia "artystycznej swobody w biznesowej strukturze". Wydany podczas Protestu w '68 roku zespołu debiutancki singiel dla wytwórni Apple zawierał Lennon'a stronę B "Revolution" w którym mówił o wzywaniu do "planu" niż angażowaniu się w maoistyczną rewolucję. Pacyfistyczne przesłanie owych utworów doprowadziło do ośmieszenia politycznych radykałów w prasie Nowej Lewicy. Dodając do napięć podczas sesji w tamtym roku Lennon nalegał by jego nowa partnerka, japońska artystka Yoko Ono, była u jego boku tym samym naruszając zespołu politykę odnośnie żon i partnerek w studiu. Szczególnie zadowolony był ze swojego wkładu tekstów do podwójnego albumu i utożsamiał to jako lepsze dzieło od Sgt. Pepper. 11.12.1968 roku wziął udział w "The Rolling Stones Rock and Roll Circus" specjalny telewizyjny program, który nie został wyemitowany.

Pod koniec '68 roku Lennon'a zażywanie narkotyków oraz zainteresowanie Ono wzrosło w połączenie z zespołu niezdolnością ugody jak firma powinna działać, opuścił Apple w potrzebie profesjonalnego zarządu. Lennon poprosił Richard'a Beeching'a o przejęcie roli, ale odmówił radząc wrócić i wykonywać nagrania. Allen Klein zwrócił się do Lennon'a, który był menadżerem The Rolling Stones'ów oraz innych zespołów podczas Brytyjskiej Inwazji. 3.02.1969 roku Lennon, Harrison oraz Starr mianowali Klein'a na kierownika Apple, ale McCartney nigdy nie podpisał menadżerskiej umowy.

20.03.1969 roku Lennon poślubił Ono i od razu wydali serię czternastu litografii zatytułowanej "Bag One" (czyt. beg łan) obrazując sceny ich miodowego mięsiąca z których osiem uznano za nieprzyzwoite, a większość z nich została zakazana i skonfiskowana. Lennon'a twórcze skupienie nadal wykraczało poza Beatles'ów i na przełomnie '68 oraz '69 roku wraz z Ono nagrał trzy albumy eksperymentalnej muzyki zatytułowanych "Unfinished Music No 1: Two Virgins" (znanego bardziej przez swoją okładkę niż muzykę), "Unfinished Music No 2: Life With The Lions" oraz "Wedding Album". W '69 roku założyli Plastic Ono Band wydając "Live Peace In Toronto 1969". 4.07.1969 roku wydał singiel pt "Give Peace A Chance", który powszechnie został uznany jako przeciwwojenny hymn w Wietnamie, "Cold Turkey" oraz "Instant Karma".

W proteście angażu Wielkiej Brytanii w wojnie Nigeryjsko- Biafrijskiej jej poparcie Ameryki w wojnie w Wietnamie i (być może żartobliwie) przeciwko "Cold Turkey" spadającego na listach przebojów Lennon zwrócił królwej swój medal kawalera Orderu Imperium Brystyjkiego. Owy gest nie miał wpływu na jego status Orderu Imperium Brystyjkiego, którego nie mógł się zrzec. Medal wraz z jego listem znajduje się w The Central Chancery Of The Orders Of Knighthood.

Podczas spotkania z Klein'em odbywszego się 20.09.1969 roku Lennon powiadomił McCartney'a oraz Starr'a, że opuszcza zespół. Klein namówił Lennon'a by odejście trzymał w tajemnicy by nie zniweczyć lukratywnego interesu, który dal Apple właśność do ich całego początkowego katalogu podczas gdy zespół renegocjował swój nagraniowy kontrakt. Był oburzony faktem, że 17.04.1970 roku poprzez wydanie swojego debiutnackiego albumu McCartney ogłosił odejście z zespołu. Lennon'a reakcja była następująca "Jezu Chryste! On za to dostaje całą zasługę! Później napisał:

"Założyłem zespół. Rozwiązałem zespół. To takie proste".

8.12.1970 roku w wywiadzie przeprowadzonym przez Jann'a Wenner'a ujawnił swoją gorycz wobec McCartney'a mówiąc:

"Byłem głupcem, że zrobiłem to co Paul czyli nie wykorzystując do sprzedaży płyty".

Mówił o wrogości, którą w pewnym stopniu spostrzegł u reszty członków, którzy mieli wobec Ono oraz jak on, Harrison oraz Starr "mieli dość bycia towarzyszącymi muzykami dla Paul'a... Po śmierci Brian'a Epstein'a zapadliśmy się. Paul przejął i podobno nas prowadził. Ale czym jest prowadzenie nami jeżeli kręciliśmy się w kółku?"

Kariera solowa: 1970- 80

Początkowy solowy sukces oraz aktywizm (1970- 72)

Od 1.04. do 15.09.1970 roku Lennon wraz z Ono odbyli prymalną terapię u Arthur'a Janov'a w Tittenhurst Park, Lodynie oraz w jego klinice mieszczącej się na 10530 Santa Monica Blvd. w Stanach Zjednoczonych. Zaprojektowana by pozbyć się emocjonalnego bólu ze wczesnego dzieciństwa, terapia obejmowała dwa i pół dnia w tygodniu bywsza prowadzoną przez sześć miesięcy przez Janov'a; chciał parę dłużej leczyć, ale ich wiza się skończyła czego skutkiem było, że musieli do Wielkiej Brytanii powrócić.

Jego debiutancki solowy album przez wielu krytyków został przez wielu krytyków z uznaniem przyjęty, ale jego bardzo osobiste teksty oraz surowe brzmienie ograniczyło jego komercyjne wyniki. Album zawierał utwór pt. "Mother" oraz dylanowski "Working Class Hero".

21.01.1971 roku podczas wywiadu z Lennon'em Tariq Ali wyraził swoje rewolucyjne polityczne poglądy, który natychmiast odpowiedział pisząc "Power To The People". We swoim tekście do owego utworu odwrócił bezkonfliktowe podejście w którym opowiedział się za w "Revolution", chociaż później zrzekł się "Power To The People" mówiąc, że wywiodło się to z winy oraz pożądania aprobaty radykałów tj. Muhammad Ali. Związał się z protestem przeciwko oskażeniu "Oz" za rzekomą nieprzyzwoitość potępił postępowania jako "obrzydliwy faszyzm" i wraz z Ono (jako Elastic Oz Band)  wydał singiel pt. "God Save Us/ Do The Oz" oraz brał udział w marszach wspierających czasopismo.

Skory na duży komercyjny sukces przyjął bardziej przystepny dźwięk do swojego kolejnego albumu pt. "Imagine". "Rolling Stone" doniosło, że:

"zawiera znaczącą porcje dobrej muzyki",

ale ostrzegał przed możliwością, że:

"jego pozerstwa szybko wydadzą się nie tylko nudne, ale i nieistotne".

Albumu tytułowy utwór stał się później hymnem dla ruchów przeciw wojnie podczas gdy "How Do You Sleep?" był muzycznym atakiem w stronę McCartney'a w odpowiedzi na teksty utworów znajdujących się na "Ram", który Lennon czuł, a McCartney później potwierdził, że to było skierowane przeciw Lennon'owi oraz Ono.

W podziękowaniu za jego grę na gitarze do "Image" Lennon początkowo zgodził się na występ podczas koncertu pt. "Concert For Bangladesh".

31.08.1971 roku wraz z Ono przeprowadził się do wiktoriańskiego niemieckiego renesansowego budynku znajdującego się na Central Park West & W 72nd St. w Nowym York'u i natychmiast przyłączyli się do radykalnej lewicy. 1.12.1971 roku wydali swój pierwszy wspólny singiel pt. "Happy XMas (War Is Over)". 1.01.1972 roku administracja Nixon'a podjęła to co nazwała "strategicznym środkiem zaradczym" przeciw Lennon'a propagandzie przeciwko wojnie oraz Nixon'ie. Administracja rozpoczęła wydalenie, które okaże się czteroletnią próbą. Lennon był wplątany w legalną wojnę z władzą imigracyjną i stały pobyt w Stanach Zjednoczonych został mu wzbroniony; do '75 roku problem nie został rozwikłany.

W grudniu '71 roku ze współpracą z Yoko Ono został nagrany "Some Time In New York City". 25.04.1972 roku został wydany utwór pt. "Women Is The Nigger Of The World" jako singiel pochodzący z albumu a 11.05. tego samego roku został wyemitowany w "The Dick Covett Show". Wiele stacji radiowych odmówiło puszczenia na antenie z powodu słowa "nigger" (tł. murzyn/ czarnuch).

22.08.1972 roku Lennon oraz Ono wraz z Elephant's Memory dali dwa charytatywne koncerty w Madison Square Garden, Nowym York'u na rzecz osób w zakładzie psychiatrycznym Willowbrook State School mieszczącym się w Staten Island, Nowy York. Występy odbywsze się 30.08.1972 roku w Madison Sqare Garden były jego ostatnimi pełnometrażowymi koncertami. po tym gdy 7.11.1972 roku George McGovern przegrał wybory prezydenckie z Richard'em Nixon'em Lennon oraz Ono wzięli udział w powyborczym czuwaniu, które miało miejsce w domie aktywisty Jerry'ego Rubin'a mieszczącego się na 101 Park Av., N.Y 10017. Lennon był przygnębiony i odużony, zawstydzony opuścił Ono po tym gdy odbył stosunek z May Pang, która była w gościnie. Ono utwór był zainspirowany owym incydentem.

"Lost Weekend 1973- 75"

Gdy w '73 roku Lennon miał zamiar nagrać "Mind Games" wraz z Ono zadecydował na separację. W wyniku tego powstały osiemnastomiesięczny okres rozłąki, który później nazwał swoim "straconym weekendem" w odniesieniu do filmu o tym samym tytule, spędził w Los Angeles oraz New York City w towarzystwie May Pang. Również przyczynił się do "I'm The Greatest", który znalazł się na albumie, który został tego samego miesiąca wydany. Harrison, który dołączył do Starr'a oraz Lennon'a podczas sesji owego utworu wyznaczyła jedyną okazję gdy trzej byli członkowie zespołu wspólnie odbyli sesje między rozłamem, a Lennon'a śmiercią.

12.03.1974 roku Lennon wraz Harry'm Nilsson'em ekscesywnie spożywał alkohol i ich wybryki, które uczynili bywszych od wpływem trafiły na pierwsze strony gazet. Szeroko nagłośniono incydenty w The Troubadour Club. W pierwszym Lennon nakleił na swoje czoło czystą podpaskę po czym kłócił się z kelnerką. Kolejny miał miejsce dwa tygodnie później gdy Lennon wraz z Nilsson'em zaatakował Tom'a i Dick'a Smothers. Lennon zadecydował wyprodukować Nilsson'a album pt. "Pussy Cats", a Pang wynajęła dla nich dom na plaży w Los Angeles mieszczącym się na 625 Palisades Beach Road. Po miesiącu dalszej rozpusty w sesjach zapanował chaos, a Lennon wraz z Pang powrócił do Los Angeles by skończyć pracę nad albumem. W kwietniu wyprodukował utwór Mick'a Jagger'a pt. "Too Many Cook's (Spoil The Soup)", który wynikł z przyczyn kontraktualnych by pozostał niewydany na dłużej niż 30 lat. Peng dostarczyła nagranie na jego ostateczne włączenie do "The Very Best Of Mick Jagger".

Osiedlił się w Nowym York'u podczas sesji albumu pt. "Walls & Bridges". 16.12.1974 roku został wydany utwór pt. "#9 Dream". Starr'a "Goodnight Viena" ponownie doczekał się pomocy z Lennon'a strony, który napisał tekst do tytułowego utworu i grał na pianienie. 28.11.1974 roku niespodziewanie wystąpił na koncercie Elton'a John'a, który odbylł się w Święcie Dziękczynienia w Madison Square Garden w ramach spełnienia swojej obietnicy dołączenia do piosenkarza podczas koncertu pt. "Whatever Gets You Thru The Night" utwór w który Lennon komercyjny potencjał wątpił uplasował się na miejscu #1. Poza tego utworu również wykonał "Lucy In The Sky With Diamonds" oraz "I Saw Her Standing There", który przedstawił jako "utwór mojego starego zrażonego narzeczonego o imieniu Paul".

11.01.1975 roku Elton John uplasował się na miejscu #1 listy singli US "Billboard Hot 100" swoją przeróbką utworu pt. "Lucy In The Sky With Diamonds" w której Lennon grał na gitarze i śpiewał w chórkach- singiel został mu przypisany pod pseudonimem "Dr. Winston "Boogie". Gdy styczeń zmierzał ku końcowi Lennon oraz Ono ponownie się zjednali, a Bowie skończył nagrywać ich wspólną kompozycję pt. "Fame", która uplasowała się na miejscu #1 list przebojów w Stanach Zjednoczonych pod szyldem Dawid'a Bowie'ego w której tak samo jak w "Lucy In The Sky With Diamonds" grał na gitarze i śpiewał w chórkach. 17. lutego wydał "Rock'n'Roll". "Stand By Me" pochodzący z tego albumu, który uplasował się na listach w Stanach Zjednoczonych oraz Wielkiej Brytanii był jego ostatnim singlem w przeciągu pięciu lat do którego użył J- 160E. Poraz ostatni wystąpił w specjalnym programie ATV pt. "A Salute To Lew Grade" bywszym nagranym 18.04.1975 roku, a wyemitowanym 8 tygodni później. Grając na owej gitarze i bywszy wspartym przez ośmioczłonkowy zespół zaśpiewał dwa utwory pochodzące z "Rock'n'Roll" ("Stand By Me", który nie został wyemitowany oraz "Slippin' & Slidin'") po których nastąpił "Image". Zespół znany jako Etc. miał za swoimi głowami założone maski, bywszym uszczypnięciem ze strony Lennon'a, który myślał, że Grade był dwulicowy.

Przerwa oraz powrót (1975- 80)

Sean był jedynym dzieckiem, które miał z Ono. Gdy przyszedł na świat to zajął się domem. Zaczerpnął pięcioletnią przerwę od przemysłu muzycznego gdy w tym samym czasie oznajmił, że "piekł chleb" i "pilnował dziecka". Poświęcił się dla Sean'a wstając co dzień o 6 rano planując oraz przygotowując mu posiłki i spędzając z nim czas. Napisał "Cookin' (In The Kitchen Of Love)", który znalazł się na Starr'a albumie pt. "Ringo's Rotogravure" w czerwcu biorąc w nim udział, który do '80- ego roku będzie jego ostatnią sesją nagraniową. W Tokio '77 roku formalnie ogłosił swoją przerwę od muzyki mówiąc "w zasadzie postanowiliśmy bez żadnej wielkiej decyzji, być z naszym dzidziusiem na tyle ile możemy dopóki nie poczujemy, że możemy wziąć wolne by się odprężyć w tworzeniu rzeczy poza rodziną". Podczas swojej przerwy w karierze stworzył kilka serii rysunków oraz naszkicował książkę zawierająca mieszankę autobiograficznego materiału oraz co nazywał "szalonymi rzeczami" co wsyztsko zostanie pośmiertnie opublikowane.

W październiku '80- ego roku zakończył swoją przerwę wydając singiel pt. "(Just Like) Starting Over". 17.11.1980 roku wraz z żoną wydał album pt. "Double Fantasy", który zawiera utwory bywsze napisanych gdy był na Bermudach. 5.06.1980 roku wraz z kapitanem Hank'iem Halstead'em oraz kuzynami Ellen i Kevin'em opuścił Newport bywszych na jednomasztowym jachcie mieżącego 13,1m o nazwie Megan Jaye. Po drodze napotkali na sztorm sprawiając, że wszyscy zapadli na morską chorobę, poza Lennon'em, który przejął kontrolę nad łódką i przepłynął przez sztorm. Owe doświadczenie na nowo pobudziło w nim oraz jego kreatywnej muzie energię. Trzy tygodnie spędził w chatce o nazwie Fairylands mieszczącej się w Knapton Hill pisząc teksty oraz udoskonalając utwory do nadchodzącego albumu, który nagrał z Elton'em John'em i The Muscle Shoals.

Muzyka odzwierciedlała jego spełnienie w nowo odnalezionym rodzinnym życiu. Nagrano wystarczającą ilość dodatkowego materiału na kontynuację albumu pt. "Milk & Honey". Poczatkowo "Double Fantasy" nie został ciepło przyjęty i wywołał komentarze ze strony "Melody Maker" "pobłażliwa sterylność"... obrzydliwe ziewanie".

Morderca: 8.12.1980

8.12.1980 roku o około 17 przed opuszsczeniem mieszkania Dakota wraz z Ono w drodze na sesję w Rekord Plant Lennon podpisywał "Double Fantasy" dla Marka Chapman'a. Zadzwonił do swojego przyjaciela fotografa Bob'a Gruen'a po czym zaprosił go do studia gdzie wraz ze swoją żoną pracował nad nowym utworem pt. "Walking On Thin Ice". Opuścili budynek i chodzili wokół bramy budynku. Gruen zrobił Lennon'owi bywszego ubranego w białą koszulę z nadrukiem "New York City" po czym rozwinęli przyjaźń w której Lennon regularnie będzie Gruen'a prosił o zdjęcia. Było to piątkowe popołudnie gdzie Gruen przybył do Record Plant co później okaże się ich ostateczną zdjęciową sesją. O 22:50 Lennon wraz z Ono opuścił budynek gdy zamiast pójść zjeść to chciał zobaczyć syna zanim pójdzie spać. Chapman na ślepo oddał dwa strzały z pistoletu typu Charter Arms Undercover kalibru 38 Special w stronę Lennon'a po czym trafił go dwa razy w plecy i dwa razy w ramię. Gazeta później doniosła, że Chapman krzyknął w stronę Lennon'a zanim oddał strzały przyjął bojową postawę. Natychmiastowo Lennon został polcyjnym radiowozem zawieziony do oddziału nagłych wypadków w Roosvelt Hospital gdzie lokalnego czasu o 23:15 został uznany za zmarłego.

Kolejnego dnia Ono wydała oświadczenie mówiąc "Dla John'a nie będzie żadnego pogrzebu" kończąc słowami. "John kochał i modlił się za ludzką rasę. Proszę zróbcie to samo dla niego". Jego pozostałości zostały skremowane w Ferncliff Cementary & Mausoleum, Hartsdale, Nowym York'u. Ono rozsypała jego prochy w Central Park, gdzie później utworzono miejsce upamiętniające. Chapman unikał pójścia na rozpawę ignorując radę swojego prawnika i przyznał się do winy do morderstwa drugiego stopnia za co został skazany na 20 lat do dożywocia.

W kolejnych tygodniach po morderstwie "(Just Like) Starting Over" oraz "Double Fantasy" wyosko plasowały się na listach przebojów w Wielkiej Brytanii oraz Stanach Zjednoczonych. Ostatniego dnia stycznia '81 roku "Imagine" uplasował się na miejscu #1, a "Happy XMas (War Is Over)" na liście pt. "Single Top 100" w Holandii na miejscu #2 listy pt. "Schweizer Hitparade". Utwór, którzy przebił "Imagine" na listach przebojów w Wielkiej Brytanii to "Woman". 13.02.1981 roku Roxy Music nagrał przeróbkę utworu pt. "Jealous Guy", który jest hołdem dla Lennon'a również uplasował się na miejscu #1 list przebojów w Wielkiej Brytanii.

Osobiste związki

Cynthia Lennon

W '57 roku gdy był uczniem Liverpool Colleg Of Art poznał Cynthię Powell. Mimo że Powell przez Lennon'a postawę oraz wyglądem była onieśmielona słyszała, że był nawiedzony aktorką Brigitte Bardot, więc pofarbowała włosy na blond przy czym z natury jest brunetką. Zaprosił ją na randkę, ale gdy odparła, że jest zaręczona zaczął krzyczeć "Ja cię kurwa nie pytałem by się ze mną pobrać. Czyżbym?" Często mu towarzyszyła podczas gig'ów The Quarrymen oraz podróżowała do Hamburga wraz z Dot'ą Rhone, McCartney'a dziewczyną, by go odwiedzić.

Z natury był zazdrosny i koniec końców stał się zaborczy często przerażając Powell swoim gniewem. W swoim memuarze z 2005 roku pt. "John" Powell wspomniała, że gdy się spotykali, Lennon raz ją uderzył po tym gdy zauważył tańczącą ze Stuart'em Sutcliffe'em. Skutkiem było to, że trzy miesiące później zakończyła związek po tym gdy Lennon ją przeprosił i spytał o spróbowanie od nowa. Zgodziła się i później zauważyła, że wobec niej nigdy fizycznie się nie wyżywał, chociaż nadal mógł być "werbalnie uszczypliwy i nieuprzejmy". Lennon później powiedział, że do momentu aż spotkał Ono nigdy nie kwestionował w swój szowinistyczny stosunek wobec kobiet. Pomimo faktu, że powiedział, że utwór pt. "Getting Better" opowiadał jego (lub jego rówieśników) własną historię- "I used to be cruel to my woman, and physically- any woman. I was a hitter. I couldn't express myself and I hit. I fought men and I hit women. That is why I am always on about peace"- nie ma dalszych dowodów na to, że kiedykolwiek ponownie uderzył kobietę.

Przypominając jego reakcję z lipca '62 roku gdy się dowiedział, że Cynthia jest w ciąży "Jest tylko na to jedna rzecz Cyn. Będziemy musieli się pobrać". 23. sierpnia w urzędzie cywilnym w Mount Pleasent, Liverpool'u się pobrali, a ich świadkiem był Brian Epstein. Jego małżeństwo rozpoczęło się w momencie gdy Beatlemania rozpowszechniała się po Wielkiej Brytanii. Epstein obawiał się, że fani zrażą się pomysłem pobranego Beatle'a po czym zapytał Lennon'ów by utrzymać ich małżeństwo w tajemnicy. 8.04.1963 roku gdy odbywał trasę po południowej części Angli urodził się Julian przez co nie widział go przez kolejne trzy dni jako niemowlaka.

Cynthia zaczęła przypisywać rozpad małżeństwa poprzez Lennon'a konsumpcję LSD po czym odczuła, że powoli nią tracił zainteresowanie co było skutkiem zażywania tegoż narkotyku. Gdy 25.08.1967 roku zespół wyruszył pociągiem do Bangor w celu odbycia seminarium transcendentalnej medytacji prowadzonego przez Maharishi'ego Mahesh'a Yogi'ego policjant jej nie rozpoznał i powstrzymał przed wejściem na pokład. Później przypomniała jak incydent wydawał się symbolizować koniec ich małżeństwa. W tym samym czasie gdy w maju '68 roku była w Grecji na wakacjach z Magic Alex'em, Donovan'em, Jenny Boyd oraz Gypsy'm Dave'em był zajęty nagrywaniem utworów do albumu pt. "The Beatles" i zaprosił Ono by go odwiedziła. Spędzili noc na nagrywaniu albumu, który otrzyma tytuł "The Two Virgins" po którym odparł, że "o świcie się kochali". Tuż po nich gdy wróciła do domu położonego w St. George's Hill (Kenwood) zauważyła, że Lennon wraz z Ono siedział na podłodze w ubraninach wykonanych z frote po czym opuściła dom bywsza zszokowana i poniżona by zostać z przyjaciółmi. Kilka tygodni później Magic Alex powiadomił Powell, że Lennon ubiegał się o rozwód oraz opiekę nad Julian'em. Otrzymała list mówiący, że Lennon postąpił tak na podstawie jej cudzołóstwa z włoskim hotelarzem Robertem Basanini'm, oskarżenie, któremu Powell zaprzeczyła. Po negocjacjach Lennon skapitulował i zgodził się na z jej strony rowód opartego na tych samych podstawach. 8.11.1968 roku para pozasądownie roztrzygnęła sprawę dając jej  £100,000 (w tym samym czasie równowartość $240,000), niewielka roczna opłata oraz opiekę nad Julian'em.

Brian Epstein

9.11.1961 roku zespół występował w The Cavern Club gdy po południowym koncercie zostali Brian'owi Epstein'owi przedstawieni. Epstein był homoseksualistą i nie afiszował się z tym i w nawiązaniu do biografa Phil'a Norman'a jednym z wielu powodów chcącym zostać menadżerem zespołu było to, że czuł do Lennon'a pociąg. 28.04.1963 roku po narodzinach Julian'a Epstein zabrał Lennon'a na dwunastodniową wycieczkę do Barcelony gdzie ich więź stawała się mocniejsza niż kiedykolwiek co było powodem do spekulacji nad ich związkiem. Patrząc retrospektywnie na ich wspólnie spędzony czas Lennon wyznał, że ich związek osiągnął nieoczekiwane rozmiary ujmując tymi słowami: "Cóż, to była prawie miłosna afera, ale nie do końca. Nigdy nie został skonsumowany. Ale to był dość intensywny związek. To było moje pierwsze doświadczenir z homoseksualistą gdzie byłem świadomy, że był homoseksualistą. Siedzieliśmy w kawiarni w Toronto patrząc na chłopaków i powiedziałbył "Lubisz tamtego?" "Lubisz tego?" Raczej cieszyłem się z tego doświadczenia w tamtym czasie myśląc jako pisarz: Doświadczam to". Tuż po ich powrocie z Hiszpanii  W tym samym czasie reszta członków zespołu udała się na wakacje do Santa Cruz, Teneryfy gdzie spędzili 12 dni. Tuż po ich powrocie z Hiszpanii w dniu dwudziestychpierwszych urodzin McCartney'a Lennon fizycznie zaatakował gospodarza ceremeonii Bob'a Wooler'a za wypowiedź "Jak minął twój miodowy miesiąc, John?" McCartney znany ze swoich słownych gier oraz czułych i uszczypliwych uwag żartował, ale od Lennon'a ślubu upłynęło dziesięć miesięcy, ale odroczona podróż poślubna była jeszcze dwa miesiące odroczona. W tym czasie Lennon był pijany i powód był błahy:

"Nazwał mnie nieheteronormatywnym, więc zbiłem jego zakrwawione żebra".

Lennon uwielbiał kpić z Epstein'a z powodu jego homoseksualności i faktu, że był Żydem. Gdy poprosił o sugestie do tytułu jego autobiografii Lennon zaproponował "Nieheteronormatywny Żyd"; dowiedziawszy się o ostatecznym tytule "Piwnica Pełna Hałasu" sparodiował "Bardziej Jako Piwnica Pełna Chłopców". Zażądał od gościa mieszkającego w Epstein'a mieszkaniu mówiąc "Przybyłeś by go szantażować? Jeżeli nie to jesteś jedynym gnojem w Londynie, który tego nie zrobił". Podczas sesji "Baby, You're A Rich Man" śpiewał zmienione refreny utworu pt. "Baby, Youre A Rich Flag Jew".

Julian Lennon

W czasie małżeństwa z Cynthią Lennon'a pierwszy syn się urodził w tym samym czasie kiedy to u szczytu Beatlemanii jego zobowiązania z Beatles'ami stawały się coraz większe. W tym samym dniu kiedy to Julian się urodził odbywał trasę z zespołem po południowej części Anglii występując wieczorem w Swimming Baths, Leyton, Londynie. Jego narodziny również zostały owiane tajemnicą, ponieważ Epstein był przekonany, że publiczna wiedza o takich rzeczach zagroziłaby komercyjnemu sukcesowi zespołu. Lennon do Julian'a się zdystansował widząc, że był bliższy McCartney'owi niż jemu.

Jego stosunek do Julian'a był już napięty i po tym gdy w sierpniu '71 roku wraz z Ono przeprowadził się do Nowego York'u nie widział go aż do drugiego dnia Bożego Narodzenia '73 roku Z Pang wsparciem dla obojga zostało ustalone spotkanie z ojcem w Los Angeles gdzie poszli do Disneyland. Juslian zaczął systematycznie widzieć ojca, a John dał mu zagrać na perkusji w utworze. Na Święta Bożego Narodzenia Julian od ojca w prezencie dostał gitarę oraz inne instrumenty i został zachęcony do muzyki poprzez pokazanie akordowych technik, ponadto dostał czarną pelerynę, która była nagrodą za film, którą John otrzymał. Julian wspomina, że on i jego ojciec "lepiej się dogadywali" podczas czasu spędzonego w Nowym York'u:

"Świetnie się bawiliśmy, śmialiśmy się sporo i ogólnie świetnie się bawiliśmy".

W wywiadzie udzielonym "Playboy'u" przeprowadzonego przez Dave'a Sheff'a krótko przed swoją śmiercią Lennon powiedział "Sean jest planowanym dzieckiem i w tym leży ta różnica. Nie kocham Julian'a mniej jako dziecka. On nadal jest moim synem czy przyszedł z butelki whiskey lub temu, ponieważ nie posiadali pigułek w tamtych czasach. On jest tu, należy do mnie i zawsze będzie". Powiedział, że próbował ponownie nawiązać kontakt z wtedy siedemnastolatkiem i z przekonaniem przewidział, "Julian i ja w przyszłości będziemy mieć związek". Po jego śmierci zostało ujawnione, że w swoim testamencie Julianowi pozostawił £100.000, które przywłaszczył gdy miał 21 lat, ale musiał równomiernie podzielić między sobą, a Sean'em.

Yoko Ono

9.11.1966 roku pierwszy raz spotkał Yoko Ono w Indica Art Gallery, Londynie gdzie przygotowywała swoją wystawę sztuki konceptualnej. Poznali się za pośrednictwem, John'a Dunbar'a, właściciela owej galerii. Lennon został zaintrygowany poprzez Ono obraz pt. "Hammer A Nail": patroni wbijali gwóźdź w deskę tworząc dzieło sztuki. Aczkolwiek wystawa się jeszcze nie rozpoczęła Lennon chciał wbić gwóźdź w czystą deskę, ale Ono go powstrzymała. Dunbar zapytał ją: "Nie wie Pani kim on jest? On jest milionerem! Może on to kupi!". Według Lennon'a wspomnień w '80- ym roku Ono nie słyszała o Beatles'ach, ale ustąpiła pod warunkiem, że Lennon zapłacił jej 5/ (szilingów) na co odpowiedział "Dam ci pięć wyimaginowanych szilingów i wbiję w to wyimaginowany gwóźdź". Następnie Ono odniosła się do tego, że Lennon ku jej furii ugryzł jabłko na wystawie w jej pracy pt. "Apple".

Ono zaczęła dzwonić i odwiedzać Lennon'a w jego domu. Gdy Cynthia poprosiła go o wyjaśnienie odparł, że Ono starała się tylko zdobyć pieniądze za swoje "awangardowe gówno". Gdy powróciła do domu zauważyła Ono noszącą jej szlafrok oraz pijącą z jej mężem herbatę, który po prostu powiedział "O, cześć". 25.101968 roku ogłosili, że oczekują dziecka. W nawiązaniu do ogłoszenia dziecko musiało się urodzić w lutym '69 roku. Jego poczęcie datowałoby na maj '68 roku, ten sam mięsiąc kiedy ich związek się rozpoczął. Jednak do narodzin nigdy nie doszło, ponieważ bywsza 21.10.1968 roku w Queen Charlotte's & Chelsea Hospital, Lodnynie poroniła. Nienarodzone dziecko otrzymało imię John Ono Lennon II i zostało przez parę w tajnym miejscu pochowane kilka tygodni później kiedy to rozwód z Cynthią został orzeczony.

25.03.1969 roku, dwa lata przed rozłamem zespołu, Lennon wraz z Ono rozpoczął publiczny protest przeciw wojnie w Wietnamie. 5 dni wcześniej wzięli ślub w brytyjskim konsulacie w Gibraltarze i spędzili swój miodowy miesiąc w Hilton Amsterdam prowadząc kampanie pt. "Bed- Ins For Peace", która trwała tydzień. Planowali kolejne "Bed- In" w Stanach Zjednoczonych, ale nie zostali wpuszczeni, a więc zamiast tam odbyli w Fairmont Queen Elizabeth w Montrealu gdzie nagrali utwór pt. "Give Peace A Chance". Często łączyli rzecznictwo ze sztuką występu jak w ich "Bagism", które zostało poraz pierwsze przedstawione podczas konferencji prasowej w Wiedniu. Lennon uszczególnił owy okres w utworze pt. "The Ballad Of John & Yoko". 22.04.1969 roku za pomocą jednostronnego aktu prawnego zmienił nazwisko dodając "Ono" jako pierwsze. Owa krótka ceremonia odbyła się na dachu Apple Corps gdzie 30.01.1969 roku zespół swój koncert. Chociaż później używał imienia John Ono Lennon niektóre oficjalne dokumenty określały go jako John Winston Ono Lennon. 11.08.1969 roku wraz z Ono przeprowadził sie do Tittenhurst Park, Ascot Berkshire mieszczącym sie w Londynie. Drogi w okolicy Goldspire były wąskie, a pogoda kiepska Lennon spanikował widząc turystę jadącego w jego kierunku. Stracił panowanie nad swoim Austin Maxi zjeżdżając do przydrożnego rowu. On, Ono oraz Kyoko odnieśli rany cięte na twarzy, a Ono doznała urazu pleców. Po wypadku zorganizował duże łóżko by wraz z nią zostać zaniesionym do studia gdzie pracował nad albumem pt. "Abbey Road".

16. października przeprowadzili się do Nowego York'u do bloku mieszczącego się na Bank Street, Greenwich Village. Rozglądając się za większym bezpieczeństwem przeprowadzili się do The Dakota 1 West 72nd Street, New York City z widokiem na Central Park znajdującego się przy 1 72nd Street (czyt. fyrst sewenti sekend strit).

May Pang

ABKCO Industries została założona przez Allen'a Klein'a oraz jego żonę w '68 roku, która odgrywała rolę patronu ABKCO Records. W '69 roku Klein zatrudnił May Pang jako recepcjonistkę. Poprzez zaangażowanie w projekcie z ABKCO Lenon wraz z żoną kolejnego roku ją spotkali. Stała się ich osobistą asystentką. W '73 roku, po tym gdy pracowała z parą przez 3 lata Ono wyznała, że ona i Lennon stali się sobie obcy. Następnie zasugerowała, że Pang powinna zacząć fizyczny związek z Lennon'em mówiąc jej: "On bardzo cię lubi". Zdumiona propozycją Ono jednak zgodziła się zostać Lennon'a towarzyszką. W październiku tego samego roku z Nowego York'u przeprowadzili się do Los Angeles by promować "MInd Games" i przez jakąś chwilę tamże pozostać mieszkając przez kilka dni w mieszkaniu należącego do prawnika Harold'a Seider'a po czym przeprowadzili się do domu Lou Adler'a gdzie rozpoczęli swój związek, który trwał ponad półtorej roku, później Lennon odniósł się do tego czasu mówiąc, że to był jego "stracony weekend". W Los Angeles Pang zachęciła Lennon'a by rozwinął regularny kontakt z Julianem, którego przez dwa lata nie widział. Również odnowił przyjaźnie z Starr'em, McCartney'em, pracownikiem technicznym podczas tras Beatles'ów Mal'em Evans'em oraz Harry'm Nilsson'em.

W czerwcu '74 roku powrócili do Manhatan'u do swojego nowowyremontowanego mieszkania mieszczącego się na poddaszu gdzie przygotowali wolny pokój dla Juliana gdy ich odwiedzał. Lennon, który przez Ono pod tym względem został zahamowany zaczął odnawiać kontakty z innymi krewnymi oraz przyjaciółmi. W grudniu rozważali nad kupnem domu i odmawiał przyjmowania telefony Ono. Siedem miesięcy później zgodził się na spotkanie z Ono, która twierdziła, że znalazła remedium na palenie (papierosów). Po spotkaniu ani nie wrócił do domu, ani nie zadzwonił do Pang. Gdy zadzwoniła kolejnego dnia Ono oznajmiła, że był niedostępny, ponieważ był zmęczony po sesji hipnoterapii. Dwa dni później ponownie pojawił się na wspólnej wizycie u dentysty; był osłupiony i zdezorientowany do tego stopnia, że Pang wierzyła, że poddał się praniu mózgu. Lennon oznajmił Pang, że jego separacja z Ono była już zakończona, mimo że Ono pozwoli mu nadal widzieć ją jako jego kochankę.

Sean Lennon

W próbie zajścia w ciążę z Lennon'em wcześniej Ono trzy razy poroniła. Gdy się ponownie zjednali znów zaszła w ciążę. Początkowo mówił, że chce się poddać aborcji, ale zmieniła zdanie i pozwoliła ciąży się rozwijać na podstawie, że Lennon zajmie się domem co i też zrobił.

Po Sean'a urodzeniu jego kolejna przerwa od muzyki będzie trwała pięć lat. Wynajął Allan'a Tannenbaum'a, fotografa, który codziennie robił zdjęcia z jego pierwszego roku życia i stworzył dla niego liczne obrazy, które pośmiertnie zostały opublikowane jako "Real Love: The Drawings For Sean". Później z dumą oświadczył "Nie wyszedł z mojego brzucha, ale na Boga, stworzyłem jego kości, ponieważ uczestniczyłem w każdym posiłku i w tym jak on śpi i w fakcie, że pływa jak ryba".

Były Beatle

Podczas gdy Lennon konsekwentnie pozostał w przyjaźni ze Starr'em podczas rozłamu zespołu w '70- ym roku jego związek z McCartney'em oraz Harrison'em się zmieniał. Początkowo był bliski Harrison'owi, ale się rozeszli po tym gdy w '71 roku Lennon przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych. Gdy w '74 roku Harrison odbywał swoją trasę pt. "Dark Horse" Lennon zgodził się wziąć udział, ale nie udało mu się wystąpić po sprzeczce na temat Lennon'a odmowy podpisania umowy, która by rozwiązała zespołu prawne partnerstwo. Później Harrison oznajmił, że gdy go odwiedził podczas jego pięcioletniej przerwy od muzyki wyczuwał, że Lennon próbował się porozumieć, ale więź z Ono temu zapobiegała. Harrison uraził Lennon'a po tym gdy 15.08.1980 roku opublikował autobiografię pt. "I Me Mine" w której Lennon odczuł, że mało o nim wspomniał. W wywiadzie udzielonym 1.09.1980 roku dla Playboy'a przeprowadzonego przez David'a Sheff'a oznajmił, że:

"Cóż, został zraniony przez George'a książkę "I Me Mine".... więc ta wiadomość pójdzie do niego. Prywatnie wydał książkę o swoim życiu, która poprzez rażące pominięcie mówi, że mój wpływ na jego życie jest absolutnym niczym i zerem. W jego książce, która jest rzekomo tym przejrzystym wizji jego wpływu na każdy utwór, który napisał, on pamięta każdego dwubitowego saksofonistę lub gitarzystę, którego spotkał w kolejnych latach. Mnie w tej książce nie ma".

Lennon'a najbardziej intensywne uczucia były dla McCartney'a zarezerwowane. Oprócz atakowania jego tekstem utworu pt. "How Do You Sleep?" poprzez prasę Lennon przez kolejne trzy lata po rozłamie zespołu z nim się kłócił. Obaj zaczęli przywracać coś ze swojej bliskiej przyjaźni, którą kiedyś znali, a zanim się ponownie i ostatecznie rozejdą to 28.03.1974 roku nagrali bootleg'owy album pt. "A Toot And A Snore In '74". Podczas ostatecznego spotkania McCartney'a z Lennon'em, które odbyło się 24.04.1976 roku Lennon oznajmił, że oglądali "Saturday Night Live" w którym Lorne Michaels zaoferował $3.000 by w programie się zespół reaktywował. W nawiązaniu do Lennon'a oboje rozważali nad pójściem do studia by odbyć żartobliwą sesję nagraniową próbując domagać się swojej części pieniędzy, ale byli za zmęczeni. Trzy dni przed swoją śmiercią w wywiadzie udzielonym Jonathan'owi Cott'owi, redaktorowi "Rolling Stone", który przeprowadził go w jego mieszkaniu znajdującym się w Upper West Side, Nowym York'u oraz studiu nagraniowym Record Plant trwającym ponad dziewięć godzin podsumował swoje uczucia wobec McCartney'a:

"Przez całą moją karierę wybrałem by pracować z- na dłużej niż tylko jedną noc, powiedzmy z David'em Bowie'm lub Elton'em John'em- tylko dwoje ludzi: Paul'a McCartney'a i Yoko Ono. Wprowadziłem Paul'a do pierwotnej grupy, The Quarrymen, on wprowadził George'a, a George wprowadził Ringa. I kolejna osoba, która interesowała mnie jako artysta oraz ktoś z kim bym mógł pracować była Yoko Ono. To nie jest złe wybieranie. 

Obecnie publiczność jest naszym jedynym kryterium: Może Pan celować w małą publiczność, średnią publiczność, ale dla siebie, lubię dużą publiczność. I podjąłem decyzję w szkole artystycznej jeżeli bym miał zostać artystą jakiegokolwiek opisu; chcę maksymalną ekspozycję, a nie tylko maluj- swoje- małe- obrazy- na- strychu- i- nie pokazuj- ich- nikomu.

Gdy dojeżdżałem do szkoły sztuki tam było sporo zgrywusów na temat sztuki zarówno chłopaków jak i dziewczyn, głównie chłopaków chodzących wokół z farbą na ich spodniach i wyglądających jak artyści. I mieli sporo do powiedzenia i wiedzieli wszystko o każdym cholernym pędzlu i rozmawiali o estetyce, ale wszyscy skończyli zostając nauczycielami sztuki lub niedzielnymi malarzami. Nic nie mam ze szkoły sztuki, poza sporo kobiet, sporo picia i wolności bycia w wyższej szkole i mieć zabawę. Podobało mi się to jak cholera, ale dla sztuki, cholernej rzeczy nigdy się nie nauczyłem".

Wraz z jego wyobcowaniem od McCartney'a zawsze czuł muzyczną rywalizację i słuchał jego muzyki. Podczas jego muzycznej przerwy od '75 do krótko przed śmiercią w '80- ym roku, w nawiązaniu do Fred'a Seamen'a, Lennon i w tym czasie Ono asystentka, był zadowolony z siedzenia tak długo gdy McCartney produkował co Lennon uważał za przeciętny materiał. Lennon zauważył kiedy to McCartney wydał "Comming Up" gdy 16 tygodni i 6 dni później powrócił do studia. "To doprowadza mnie do szaleństwa!" żartobliwie narzekał, ponieważ nie potrafił tej melodii zapomnieć. Dalej w wywiadzie przeprowadzonego przez David'a Sheff'a został zapytany czy grupa była strasznym wrogiem czy najlepszymi z przyjaciół i odparł, że ani to, ani to i że przez dłuższy czas żadnego z nich nie widział. Również odparł, że:

"Nadal kocham tamtych chłopaków. To koniec z Beatles'ami, ale John, Paul, George oraz Ringo nadal trwają".

Próba deportacji

Nixon sądził, że Lennon'a antywojenny aktywizm będzie kosztowała jego reelekcji. Republikanin senator Strom Thumond w notatce z 4.02.1972 roku sugerował, że "deportacja byłaby strategicznym środkiem zaradczym" przeciwko Lennon'owi. 2. marca Służba ds Imigracji i Naturalizacji rozpoczęła postępowanie deportacyjne twierdząc, że jego skazanie z 18.10.1968 roku za posiadanie marihuany w Londynie sprawiło, że nie kwalifikował się do wjazdu do Stanów Zjednoczonych. Kolejne trzy i pół roku spędził na przesłuchaniach deportacyjnych aż do 8.10.1975 roku gdy sąd apelacyjny zakazał próbę deportacji twierdząc, że "sądy nie zgodzą się na selektywną deportację opartej na tajemnicznych politycznych podstawach". Gdy rozparawa się toczyła Lennon brał udział w wiecach i występował w telewizji. Od 14. do 18.02.1972 rok wraz z żoną był współgospodarzem "The Mike Douglas Show" przedstawiając  Środkowej Ameryce Ralph'a Nader'a, Bobby'ego Seale'ego działacza, autora i współzałozyciela Black Panther Party, Jerry'ego Rubin'a,  oraz krytyka społecznego George'a Carlin'a. Występy wraz z Lennon'em i Plastic Ono Band były dobre, ale zdarzały się momenty gdy Chuck Berry do nich dołączał, a Ono odsuwała mikrofon od swoich bong i zaczęła piszczeć, jak to zwykle robiła. Kamera uchwyciła Berry'ego oczy bywsze wytrzeszczone z powodu szoku. Douglas nazwał to "prawdopodobnie najbardziej pamiętnym tygodniem, które zrobił w ciągu dwudziestu kilku lat na antenie". W '72 roku Dylan napisał list w obronie Lennon'a twierdząc, że:

"Sprawiedliwość dla John'a & Yoko"

"John oraz Yoko dodają wielki głos i jadą do tego kraju tzw. INSTYTUCJI SZTUKI/ Oni inspirują i przekraczają i stymulują, a czyniąc to, mogą jedynie pomóc innym dostrzec czyste światło, a czyniąc to położyć kres temu łagodnemu, nudnemu smakowi drobnego komercjalizmu, który jest przekazywany jako Sztuka Artystyczna poprzez obezwładniające masowe media. Hurra dla John'a oraz Yoko. Dajcie im zostać oraz żyć tutaj i oddychać. Kraj posiada sporo miejsca i przestrzeni. Dajcie John'owi oraz Yoko pozostać!"

23.03.1973 roku kazano mu w ciągu 60 dni opuścić Stany. Tymczasem Yoko otrzymała stały pobyt. W odpowiedzi 1.04.1973 roku Lennon wraz z żoną odbył konferencję prasową w The New York City Bar Association gdzie ogłosili formację stanu Nutopia. Machawszych flagą Nutopii (dwie chusteczki do nosa z materiału) prosili o azyl polityczny w Stanach Zjednoczonych. Konferencja prasowa została nagrana i w Wenecji wydana 31.08.2006 roku, a 2 tygodnie i dzień później w New York City, L.A., Kalifornii jako dokumentalny film pt. "The U.S. vs John Lennon". A 17. czerwca po konferencji prasowej wyszedł na jaw Nixon'a udział w politycznym skandalu i tego samego dnia w Waszyngtonie D.C. rozpoczęły się przsłuchania dotyczących skandalu Watergate. A 2 lata, 7 tygodni i 3 dni później zrezygnował z bycia prezydentem. 13.12.1974 roku George Harrison spotkał się z prezydentem Gerald'em Ford'em w Białym Domu po tym gdy jego syn, Jack, poszerzył listę gości. Jack, który jest fanem Rock'n'Roll'a, po wydarzeniu był za kulisami koncertu George'a, który odbył się 3 tygodnie i 6 dni wcześniej w Salt Lake City. Harrison zapytał Gerald'a Ford'a, Nixon'a następcę o wstawienie się w sprawę. Administracja Ford'a wykazała niewielkie zainteresowanie w toczeniu sprawy przeciwko Lennon'owi, a 7.10.1975 roku nakaz deportacji został przez sędziego Sądu Najwyższego stanu Nowego York'u, Irving'a Kaufman'a, unieważniony. A w swoim orzeczeniu napisał:

"Sądy nie zgodzą się na selektywną deportację opartej na tajnych politycznych podstawach".

27.07.1976 roku otrzymał zieloną kartę potwierdzającą jego stały pobyt, a gdy 20.01.1977 roku Jimmy Carter został inaugurowany jako prezydent John Lennon wraz z żoną był na inauguracyjnym balu.

Inwigilacja FBI i odtajnione dokumenty

Po Lennon'a śmierci historyk Jon Wiener złożył wniosek o ustawę o dostępie do informacji o udostępnienie akt FBI, które dokumentowały rolę biura w próbie deportacji. FBI przyznało, że posiada 281 stron dokumentów dotyczących Lennon'a, ale odmówiło wydania ich większość na podstawie, że zawierały informacje dotyczące bezpieczeństwa narodowego. W '83 roku z pomocą American Civil Liberties Union Of South California Wiener pozwał FBI. By zmusić FBI do wydania wstrzymanych stron proces sądowy trwał 14 lat. W '91 roku American Civil Liberties Union Of South California, reprezentujące Wiener'a, wygrało korzystną decyzję w swoim pozwie przeciwko FBI w federalnym sądzie Ninth Circuit (czyt. nynf syrkyt). W kwietniu '92 roku The United States Department Of Justice odwołało się od decyzji do Sądu Najwyższego, ale sąd odmówił ponownego rozpatrzenia sprawy. Respektując nową zasadę, która w marcu '97 roku została wprowadzona przez byłego prezydenta Bill'a Clinton'a mówiąca, że dokumenty powinny być utajnione tylko wtedy jeżeli ich wydanie będzie zawierało "przewidywalną szkodę", departament sprawiedliwości roztrzygnął większość zaległych spraw pozasądownie poprzez wydanie wszystkich z wyjątkiem dzięsięciu kwestionowanych dokumentów.

21.01.2000 roku Wiener opublikował wyniki swojej czternastoletniej kampanii w książce pt. "Gimme Some Truth: The John Lennon FBI Files" zawierające faksymile dokumentów włącznie z "obszernymi raportami poufnych informantów szczegółowo opisujących codzienne życie antywojennych działaczy, notatki Białego Domu, transkrypty telewizyjnych programów w których Lennon wystapił oraz przez lokalną policję propozycję aresztowania Lennon'a pod zarzutem posiadania narkotyków". Historia jest opowiedziana w filmie pt. "The US vs John Lennon". Ostatnie 10 dokumentów dotyczących sprawy Lennon'a, które informowały o jego związkach w '71 roku z antywojennym działaczem zostały wstrzymane jako zawierające " informacje dotyczące bezpieczeństwa narodowego dostarczone przez obcy rząd pod wyraźną obietnicą zachowania poufności w brytyjskiej wersji zostały wydane 8.12.2006 roku. Nie zawierały żadnych wskazówek, które brytyjski rząd uważał Lenon'a za poważne zagrożenie; jednym przykładem z tego wydanego materiału był raport w którym dwaj wybitni brytyjscy lewicowcy Tariq Ali oraz Robin Blackburn mieli nadzieję, że Lennon sfinansuje lewicową księgarnie oraz czytelnię.

Pisanie

Biograf The Beales, Bill Harry, napisał, że we wczesnym wieku poprzez zachętę swojego wuja, George'a Toogood'a Smith'a, Lennon zaczął kreatywnie rysować oraz pisać. Jego opowieści, poezję, kreskówki oraz karykatury zbierał w książce do ćwiczeń, którą to "The Daily Howl" zatytułował. Obrazy często przedstawiały kalekie osoby, a teksty były satyryczne, a w całej książce było mnóstwo słownych gier. W nawiązaniu do wypowiedzi kolegi z klasy, Bill'a Turner'a, Lennon wymyślił "Daily Howl" by rozbawić swojego najlepszego przyjaciela, a później kolegę z zespołu, Bill'a Turner'a, któremu pokaże swoje dzieło zanim pozwoli je zobaczyć komukolwiek innemu. Turner oznajmił, że Lennon "miał obsesję na punkcie Wigan Pier. Wciąż się pojawiało" i w jego opowiadaniu zatytułowanego "Marchew w kopalni ziemniaków" "owa kopalnia znajdowała się na końcu Wigan Pier". Turner opisał jak jedna z  kreskówek Lennon'a opisała autobusowy znak opatrzony pytaniem "Dlaczego?" Nad znajdował się lecący naleśnik, a pod nim "niewidomy mężczyzna noszący okulary prowadzący niewidomego psa- również noszącego okulary".

Jego zamiłowanie słowną grą i nonsensu z przekrętem znalazło szerszą publiczność gdy miał 24 lata. Harry pisze, że "In His Own Writes" została opublikowana po "Jakiś dziennikarz, który kręcił się wokół The Beatles przyszedł do mnie i skończyło się na tym, że pokazałem mu tę rzecz. Powiedzieli "Napisz książkę". i tak powstała ta pierwsza". Podobnie jak "The Daily Howl" zawierało mieszankę formatów tj. krótkie opowiadania, poezję, sztuki oraz rysunki. Jedno opowiadanie pt. "Good Dog Nigel" opisuje historię o "szczęśliwym psie sikającego na uliczną latarnię, szczekającego, machającego ogonem- do momentu aż nagle słyszy, że o trzeciej zginie. "The Times Literary Supplement" uważało wiersze i opowiadania za "niezwykłe... również bardzo zabawne... nonsens działa na zasadzie słów oraz obrazów podpowiadających się wzajemnie w łańcuchu czystej fantazji. "Book Week" (czyt. buk łik) doniosło, że "to nonsensowne pisanie, ale wystarczy przejrzeć literaturę nonsensu by dostrzec jak dobrze Lennon tego dokonał. Podczas gdy niektóre z jego homonimów to nieuzasadniona gra słów wiele innych nie posiada tylko podwójnego znaczenia, a też podwójną krawędź". Nie tylko był zaskoczony pozytywnym odbiorem, ale również tym, że książka w ogóle została zrecenzowana i zasugerował, że czytelnicy "traktowali książkę bardziej poważnie niż ja. Po prostu u mnie zaczęło się od śmiechu".

Poprzez połączenie ze "A Spaniard In The Works" "In His Own Write" ustanowiła podstawę sztuki teatralnej pt. "The Lennon Play: In His Own Write" (czyt. "Di Lennon Plej: Yn His Ołn Rajt") współadaptowanej przez Victor'a Spinetti'ego oraz Adrienne Kennedy. Po negocjacjach między Lennon'em, Spinetti'm oraz dyrektorem artystycznym Royal National Theatre mieszczącego się w Londynie, Sir Laurence'em Kerr'em Olivier'em, Baron'em Olivier'em Of Brighton przedstawienie rozpoczęło się 18.06.1968 roku w The Old Civic mieszczącym się w Waterloo, Londynie. Lennon oraz Ono wzięli udział w przedstawieniu otwierającym, było to ich drugie wspólne publiczne wystąpienie. W '69 roku dla przedstawienia Kenneth'a Tynan'a pt. "Oh! Calcutta!" napisał skecz pt. "Four In Hand" opartym na doświadczeniach grupowej masturbacji nastolatków. 10.10.1986 roku opublikowano kolejne prace zawierające książkę pt. "Skywriting By Word Of Mouth", "Ai: Japan Through John Lennon's Eyes: A Personal Sketchbook" zawierającą ilustracje Lennon'a przedstawiajace definicję japońskich słów oraz "Real Love: The Drawings For Sean". "The Beatles Anthology" również przedstawiała przykłady jego pisania i rysowania.

Sztuka

W '67 roku Lennon uczęszczał do szkoły sztuki sfinansował i anonimowo uczestniczył w wystawie Ono zatytułowanej "Half- A- Room", która odbyła się w Lisson Gallery, Londynie. Po jego kolaboracji z Ono w Plastic Ono Band, która rozpoczęła się w '68 roku włączył się do Fluxus Art. 1.07.1968 roku na wystawie przez niego zorganizowanej zatytułowanej "You Are Here" (czyt. ju ar hir) (tł. ty jesteś tu), która odbyła się w Robert Fraser Gallery mieszczącej się w bloku na 23 Mount Street, Londynie zaczął pokazywać swoje malowidła oraz swoją konceptualną sztukę. Wystawa, która była zadedykowana Ono zawierała niecałe 1,83 m³ okrągły, biały, monochromatyczny obraz zatytułowany "You Are Here". Poza białej, monochromatycznej farby jego powierzchnia zawierała tylko mały odręczny napis "you are here". Obraz oraz ogólnie pokaz został stworzony jako odpowiedź na Ono konceptualne dzieło sztuki zatytułowanego "This Is Not Here" (czyt. dys ys not hir) (tł. tego tu nie ma) ze stycznia '66 roku bywszego częścią jej Fluxus instalacji fragmentów ściennego tekstu zatytułowanego "Blue Room Event" (czyt. blu rum iwent) (tł. wydarzenie niebieskiego pokoju). "Blue Room Event" składało się ze zdań, które Ono napisała bezpośrednio na białych ścianach oraz suficie swojego apartamentu mieszczącego się w Nowym York'u. Lennon'a przedstawienie pt. "You Are Here" również zawierało 60 pudełek na zbiórki charytatywne, jedną parę jego butów z napisem "dla ciebie zdejmę buty" (pozorny hołd dla Marcel'a Duchamp'a oraz jego koła od roweru znajdującego się na drewnianym stołku), odwrócony biały kapelusz z napisem firmy For The Artist oraz słoik wypełniony darmowymi do wzięcia białymi oznakami na pinezkę. Ukryta kamera potajemnie nagrała reakcję publiczności na przedstawienie. Na inaugurację wraz z żoną ubrał się całkiem na biało i wypuścił 365 białych balonów. Do każdego balonu przyczepiona była mała kartka, która miała być do Lennon'a wiadomością zwrotną na adres Robert Fraser Gallery mieszczącej się na 69 Duke St., Londyn W1 zawierającą komentarz osoby, która go znalazła.

Tuż po przeprowadzce do miasta Nowy York od 18. kwietnia 12.06.1970 roku Lennon wraz z żoną przedstawili serię konceptualnych wydarzeń ruchu Fluxus oraz odbyli koncerty w Joe Jones Deaf Music Store zatytułowane "Grapefruit Fluxbanquet". Wystep zawierał "Come Impersonating John Lennon & Yoko Ono, Grapefruit Banquet" oraz "Portrait Of John Lennon As A Young Cloud By Yoko + Everybody". 28.07.1970 roku Lennon stworzył grę, którą nazwał "The Complete Yoko Ono Word Poem Game" kolaż konceptualnej sztuki wiersza, który wykorzystał pocięte (lub découpé) kolaż konceptualnej sztuki poematu, który wykorzystuje w nim pocięte lub odcięte typową dla tej pracy aleatoryczną technikę stworzoną przez John'a Cage'a oraz wielu innych artystów ruchu Fluxus. Owa technika cięcia może być prześledzona co najmniej do dadaistów lat dwudziestych XXw., ale została spopularyzowana na początku lat 60- ych przez pisarza Bill'a Seward'a Burroughs'a II. Dla "The Complete Yoko Ono Word Poem Game" wziął swoje portretowe zdjęcie, które znajdowało się w LP "The White Album" (również znane jako "The Beatles") i pociął na 134 małe prostokąty. Na tyle każdego fragmentu napisane było jedno słowo, które można było odczytać w dowolnej kolejności. Portret był przeznaczony do składania w dowolnej kolejności. "The Complete Yoko Ono Word Poem Game" przedstawił swojej żonie 28.07.1970 roku w kopercie z napisem przeznaczona dla niej by mogła losowo i ponownie według własnego uznania złożyć.

Od czasu do czasu aż do końca swojego życia tworzył kapryśne rysunki i odbitki artystyczne. Na przykład w Eugene Schuster's London Arts Gallery przedstawił swoją litografię zatytułowaną "Bag One" (czyt. beg łan).w wystawie obejmującej kilka przedstawiających erotycznych obrazów. Przedstawienie rozpoczęło sie 15.01.1970 roku, a dzień później policja zorganizowała obławę konfiskując 8 z czternastu obrazów na podstawie nieprzyzwoitości. Litografie zostały narysowane przez Lennon'a w '69 roku przedstawiając kronikę jego ślubu oraz miodowego miesiąca z Ono oraz jednym z ich "Bed- Ins" zainscenizowanych w interesie pokoju na świecie.

W '69 roku wystąpił w Ono filmie zatytułowanym "Self- Portrait", którego premiera odbyła się w Institute Of Contemporary Arts, Londynie. W '71 roku Lennon stworzył eksperymentalny film zatytułowany "Erection", który został zmontowany na 16mm filmowej kliszy przez George'a Maciunas'a, założyciela ruchu Fluxus, który powwstał w tym samym czasie jak avant- garde'a. Jako ścieżkę dźwiękową do filmu wykorzystano utwory pt. "Aitmale", "You" pochodzące z albumu pt. "Fly".

Muzykalność

Instrumenty na których grał

Podczas podróży do Szkocji autobusem w celu odwiedzenia kuzyna, Stan'a Parkes'a, grał na chromatycznej harmonijce ustnej co się podobało kierowcy autobusu. Kierowca bywszy pod wrażeniem wspomniał o harmonijce, którą Lennon mógłby dostać jeżeli by przyszedł kolejnego dnia do Edynburga gdzie jedna była przechowywana w autobusowej zajezdni od momentu gdy jeden pasażer ją tamże pozostawił. Profesjonalny instrument szybko zastąpił Lennon'a zabawkę. Grę na harmonijce będzie kontynuował często używając instrumentu podczas pobytu zespołu w Hamburgu oraz stał się charakterystycznym brzmieniem we wczesnych nagrach zespołu. Jako szesnastolatek, bywszy członkiem The Quarrymen, grał na rytmicznej gitarze.

Gdy jego kariera postepowała grał na licznych elektrycznych gitarach przewaznie Rickenbacker 325 z '58 roku koloru pomarańczowego/ czarnego, Epiphone Casino z '65 roku Natural, Gibson J- 160E Sunburst/ Natural, Les Paul Jr z '56 w kolorze wiśniowym., Fender Stratocaster Sonic Blue z '62 roku, Höfner Club 40 126/B z '59 roku w kolorze blonde, Guild Starfire XII z '66 roku, Martin D28 z '65 roku koloru Natural, czarną Sardonyx 800 D II z '80- ego roku, Ovation 1651 Legend koloru Natural z tego samego roku, dwunastostrunowa Framus 5/024, dwunastostrunowa Hootenanny z '64 roku. Od czasu do czasu grał na sześciostrunowej nasowej gitarze marki Fender typu VI dostarczając bas do niektórych utworów Beatles'ów, jak chociażby "Back In The U.S.S.R.", "The Long And Winding Road", "Helter Skelter" gdzie McCartney'a zajął innym instrumentem. Jego innym instrumentem z wyboru był fortepian marki Steinway na którym skomponował wiele utworów jak chociażby "Imagine", który opisał jako "bohater klasy robotniczej z czekoladą". Bywszych w w domu z trzema sypialniami mieszczącego się na Bloomfield Rd., Liverpool improwizowali co doprowadziło do powstania, "I Want To Hold Your Hand", zespołu przeboju #1, który uplasował się na liście w Stanach Zjednoczonych. W '64 roku stał się jednym z pierwszych brytyjskich muzyków, który nabył melotron, który wykorzystał w utworach pt. "Strawberry Fields Forever" oraz "Flying".

Wokalny Styl

Brytyjski krytyk Nick Cohhn u Lennon'a zauważył, że "przywłaszczył sobie jeden z najlepszych popowych głosów wszechczasów, zgrzytliwy oraz rozbity i zamyślony, zawsze zażarty". Cohn napisał, że Lennon śpiewając "Twist and Shout" wpadnie w całkowitą niespójność do połowy się rozrywając". Gdy zespół nagrywał owy utwór ten ostatni podczas olbrzymiej, jednodniowej sesji kiedy to był nagrywany ich debiutancki album, Lennon'a głos już skompromitowany poprzez przeziebienie, zbliżającego się do wydania, Lennon oznajmił "Nie mogłem tej cholernej rzeczy zaśpiewać, tylko krzyczałem". Słowami, biografa, Barry'ego Miles'a "Po prostu Lennon zniszczył swoje struny głosowe w interesie Rock'n'Roll'a". Producent zespołu mówi jak Lennon "posiadał wrodzoną antypatię do swojego głosu, czego ja nigdy nie mogłem pojąć. Zawsze do mnie mówił "Zrób coś z moim głosem!... nałóż coś na niego. Uczyń go innym". Martin zobowiązał się często używając podwójnych ścieżek oraz innych technik.

Gdy jego zespołu era przechodziła gładko w solową karierę jego śpiewający głos znalazł coraz szerszy zakres ekspresji. Biograf Chris Gregory pisze o Lennon'ie, że "nieśmiało zaczynając eksponować swoje niepewności w kilku akustycznych "konfesyjnych" balladach w ten sposób rozpoczynając proces publicznej terapii, która ostatecznie osiągnie kulminację w pierwotnych krzykach w "Cold Turkey" oraz katartycznym "John Lennon/ Plastic Ono Band". Muzyczny krytyk Robert Christgau nazwał to "najświetniejszym wokalnym występem... od krzyczenia do skomlenia... jest modulowany elektronicznie, powtórzone, sfiltrowane oraz nagrywane na podwójnej ścieżce". David Stuart Ryan opisał Lennon'a wokal jako wahającą się od "ekstremalnej wrażliwości, czułości, a nawet naiwności" aż po mocno "chrypiącego" stylu. Wiener również opisał kontrasty, że głos piosenkarza może być "po pierwsze stonowany; wkrótce niemal pęka z rozpaczy". Historyk muzyki Ben Urish przypomina sobie, że kilka dni po Lennon'a morderstwie w radiu słyszał gdy zespół zagrał "This Boy" w "The Ed Sullivan Show": 

"Gdy Lennon'a wokale osiągnęły szczyt... za bardzo bolało słysząc go krzyczącego z taką udręką i emocjami. Ale to były moje emocje, które ja słyszałem w jego głosie. Tak jak zawsze".

Dziedzictwo

Historycy muzyki Scott Schinder oraz S. D. Schwartz napisali o transformacji w stylach muzyki popularnej, która miała miejsce między latami 50- ymi, a 60- ymi. Powiedzieli, że zespołu wpływ nie może być przeceniony po "zrewolucjonizowaniu dźwięku, stylu oraz postawy muzyki popularnej i otworzyli drzwi Rock'n'Roll'a do temporalnej fali brytyjskich rockowych występów", później zespół spędził resztę lat 60- ych na poszerzaniu stylistycznych granic rock'a". W dniu święta Poezji Narodowej, który miał miejsce 1.04.1999 roku stacja BBC przeprowadziła ankietę w celu zidentyfikowania ulubionego tekstu utworu Wielkiej Brytanii i ogłosiła "Imagine" jako zwycięzcę.

16.08.1997 roku Yoko Ono wraz z BMI Foundation ustanowiła coroczny program muzycznego konkursu, który jest przeznaczony dla autorów tekstów współczesnych gatunków muzyki by uhonorować pamięć o John'ie Lennon'ie i jego olbrzymimi dziedzictwie. Poprzez BMI Foundation w ramach John Lennon Scholarships (czyt. skolarszyps) młodym, utalentowanym muzykom w Stanach Zjednoczonych zostało wypłacone ponad $400.000.

W artykule z 18.12.2006 roku dla "Guardian" John Wiener napisał:

"Dla młodych ludzi w 1972 porywające było to widzieć Lennon'a odwagę w stawianiu czoła [w myśli przeydentowi Stanów Zjednoczonych] Nixon'owi. Ta ochota podjęcia ryzyka swojej kariery oraz swojego życia jest jednym powodem dlaczego ludzie dziś go nadal podziwiają".

Dla historyków muzyki Ben'a Urish'a oraz Ken'a Bielen'a Lennon'a najbardziej znaczącym wysiłkiem był "autoportret... w jego utworach [który] mówił do, dla oraz o ludzkiej kondycji".

25.01.2013 roku Downtown Music Holdings wraz z wytwórniami Lennon Music oraz Ono Music podpisała umowę o administrację publiczną w Stanach Zjednoczonych, gdzie odpowiednio znajdują się katalogi utworów Lennon'a oraz Ono. Na mocy umowy Downtown reprezentuje: "Imagine", "Instant Karma (We All Shine On)", "Power To The People", "Happy XMas (War Is Over)", "Jealous Guy", "(Just Like) Starting Over" Lennon'a solowe utwory wraz z katalogiem jego wdowy.

Nadal na całym świecie jest opłakiwany i stał się podmiotem licznych pomników oraz hołdów. 22 lata po jego zabójstwie Speke Airport mieszczące się w jego rodzimym mieście zostało przemianowane na jego cześć na Liverpool John Lennon Airport. A w dniu jego 70- ych urodzin Cynthia oraz Julian Lennon'owie odsłonili pomnik "John Lennon Peace" mieszczącego się w Chavasse Park, Liverpool'u. Rzeźba zatytułowana "Peace & Harmony" (czyt. pis end harmoni) (tł. pokój i harmonia) przedstawia znaki pokoju oraz inskrypcję "Pokój na Ziemii dla zachowania życia- na cześć John'owi Lennon'owi 1940- 1980. 19.12.2013 roku International Astronomical Union jego imieniem nazwała krater znajdujący się na polanecie Merkury.

Uznanie

Partnerstwo Lennon- McCartney jest uważane za jedno z najbardziej wpływowych oraz udanych w XX w. Jako wykonawca współ- lub autor posiadał 25 utworów, które uplasowały się na liście "Hot 100" w Stanach Zjednoczonych. Sprzedaż jego albumów w samych Stanach wynosi 14.000.000 sztuk. "Double Fantasy" był jego najlepiej sprzedającym się albumem, który w samych Stanach Zjednoczonych rozszedł się w nakładzie 3.000.000 sztuk. Wydany krótko przed jego śmiercią 25.02.1981 roku dostał nagrodę "Grammy Award For Album Of The Year". A  11 miesięcy, tydzień i 3 dni później otrzymał nagrodę BRIT Award w kategorii "Wybitny Wkład w Muzykę".

Uczestnicy ankiety przeprowadzonej 20.10.2002 roku przez BBC wybrali go jako ósmego w liście "100 Najświetniejszych Brytyjczyków". Na przestrzeni pięciu lat od 2003 do 2008 roku "Rolling Stone" rozpoznało Lennon'a w kilku recenzjach artystów oraz muzyki plasując na piątym miejscu listy "100 najświetniejszych piosenkarzey wszeczasów", 38. na liście "100 Artystów Wszechczasów", a albumy "John Lennon/ Plastic Ono Band", "Imagine" na 22. i 76. miejscu listy "500 Najświetniejszych Albumów Wszechczasów". 26.10.1965 roku wraz z resztą członkami został mianowany kawalerem Orderu Imperium Brytyjskiego, ale 25.11.1969 roku postanowił wydać oświadczenie, powrócił do domu parterowego należącego do jego cioci Mimi mieszczącego się w Bournemouth, zabrał medal mieszczący się na gzymsie kominka i powrócił do swojego biura mieszczącego się w Apple Corps na ul. Saville Row 3 w Londynie. Napisał list do królowej zatytułowany "Produkcja torebek"- Lennon'a oraz Yoko nowa firma pisząc:

"Wasza Wysokość

Zwracam swój medal na znak protestu angażu Wielkiej Brytani w Nigeryjsko- Biafryjskiej wojnie przeciw naszemu wsparciu Ameryki w Wietnami oraz przeciw "Cold Turkey", który spada na listach przebojów.

"Z uwielbieniem John Lennon Of Bag" (tł. od torebki)

W '87 roku, pośmiertnie, został wprowadzony do Songwriters Hall Of Fame, a 7 lat później do Rock'n'Roll Hall Of Fame.

Ciekawostką jest tom że jest kuzynem XII stopnia równie znanego muzyka.

Telewizja

Zdjęcie	Rok	Tytuł	Rola	Notatka
	1963- 64	"Ready Steady Go!"	siebie	program muzyczny, 4 odcinki
	1964	"Around The Beatles"	siebie	specjalny koncert
	1964	"What's Happening! The Beatles In The U.S.A."	siebie	dokumentalny
	1964- '65	"The Ed Sullivan Show"	siebie	program rozrywkowy, 4 epizody
	1965	"The Music Of Lennon & McCartney"	siebie	specjalny hołd dla wielu
	1965- '66	"Not Only... But Also"	obsługujący publiczną toaletę/ gość	odcinki: "Episode #1.1" ('65), "Christmas Special" ('65)
	1966	"The Beatles At Shea Stadium"	siebie	specjalny koncert
	1966	"The Beatles In Japan"	siebie	specjalny koncert
	1969	"Rape"	siebie	dramat/ thriller, dźwięk, montazysta, scenarzysta, producent, rezyser
	1971- '72	"The Dick Cavett Show"	siebie	talk show, 3 odcinki
-	1972	"John Lennon & Yoko Ono Present The One- To- One Concert"	siebie	specjalny koncert
	1972	"Imagine"	siebie	specjalna muzyka filmowa
-	1975	"A Salute To The Beatles: Once Upon A Time"	siebie	dokumentalny
	1977	"All You Need Is Love: The Story Of Popular Music"	siebie	dokumentalny mini seria
	1987	"It Was Twenty Years Ago Today"	siebie	dokumentalny
	1995	"The Beatles Anthology"	siebie	dokumentalny
	2000	"Gimme Some Truth: The Making of John Lennon's Imagine Album"	siebie	dokumentalny
	2000	"John & Yoko's Year Of Peace"	siebie	dokumentalny
	2008	"Classic Albums: John Lennon/Plastic Ono Band"	siebie	dokumentalny
	2018	"John & Yoko: Above Us Only Sky"	siebie	dokumentalny

 {music}images/muzyka/John_Lennon{/music}