Wczesne lata 1968- 70
4.10.1968 zespół zaczął swoją pierwszą trasę po Wielkiej Brytanii, nadal będąc pod nazwą The New Yardbirds; 25.10. zagrali pierwszy raz pod nazwą Led Zeppelin na University Of Surrey In Battersea. Manager tras, Richard Cole, który chciał się stać gw. postacią w życiu koncertowym grupy, pod koniec roku zorganizował ich pierwszą trase po Pn. Ameryce. Ich debiutancki album, Led Zeppelin, został wydany w Stanach w czasie trasy 12.01.1969 i uplasował się na miejscu 10 listy przebojów "Billboard"; został wydany w Wielkiej Brytanii gdzie dnia 31.03. uplasował się na miejscu 6. W nawiązaniu do Steve'a Erlewine, albumu niezapomniane riff'y gitary, ciężkie rytmy, psychodeliczny blues, wspaniałe, bluesowe mieszanie, jak i też aluzje angielskiej muzyki folkowej sprawiało "znaczącym punktem zwrotnym w ewolucji hard rock'a i heavy metalu".
W pierwszych latach Led Zeppelin zakończył cztery trasy po Stanach i Wielkiej Brytanii i wydało swój drugi album, Led Zeppelin II. Nagrywany gw. w czasie trasy w róznych studiach mieszczących się w Pn. Ameryce był to jeszcze większy ich komercyjny sukces niż pierwszy album i uplasował się na miejscu pierwszym listy przebojów w Stanach i Wielkiej Brytanii. Album dodatkowo rozwijał bardziej bles- rock'owy styl muzyczny ustalony w ich debiutanckim wydaniu, tworząc tym samym brzmienie, które było "ciężkie i twarde, brutalne i bezpośrednie" i które byłoby bardzo wpływowe i często naśladowane. Steve Waksman zasugerował, że Led Zeppelin II był "muzycznym początkiem dla heavy metalu".
Zespół spostrzegał swoje albumy jako niepodzielne, pełne wrażeń dla słuchu, niechcąc ponownego wydania istniejących utworów w celu wydania ich jako singli. Grant utrzymywał agresywną postawę korzystną dla albumu, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii, gdzie było kilka radiowych i telewizyjnych stacji dla muzyki rockowej. Kilka utworów zostało wydanych jako single, częściowo w Stanach, niemniej jednak bez zgody zespołu. W 1969 roku edytowana wersja "Whole Lotta Love", utwór z ich drugiego albumu, został wydany w Stanach jako singiel. W styczniu 1970 uplasował się na miejscu czwartym na liście przebojów Billboard, rozchodząc się w nakładzie ponad miliona kopii pomanagjącym tym ufundamentować popularność zespołu. Grupa coraz częściej unikała występów w telewizji powołując się na to, że fani słyszą i widzą ich na koncertach na żywo.
Po wydaniu ich drugiego albumu Led Zeppelin ukończył kilka kolejnych tras po Stanach. Poczatkowo grali w klubach i salach balowych, a potem w większych słuchowiskach gdy ich popularność wzrosła. Kilka wcześniejszych koncertów Led Zeppelin trwało więcej niż cztery godziny z rozwiniętymi i improwizjowanymi wersji na żywo ich repertuaru. Sporo tego typu występów zachowało się jako bootleg. Był to okres w czasie którego intensywnie koncertowali w którym to zespół wyrobił sobie reputację awanturników poza sceną.
W 1970 roku Page i Plant odizolowali się w Bron- Yr- Aur, dom, który znaduje się z dala od ludzi w Walii by zacząć pracę nad ich trzecim albumem, Led Zeppelin III. Rezultat był bardziej akustycznym stylem, który mocno był pod wpływem muzyki folkowej i celtyckiej i pokazało wszechstronność zespołu. Bogate akustyczne brzmienie albumu początkowo spotkało się z mieszanymi reakcjami, z krytykami i fanami zaskoczonymi zwrotem z pierwotnie elektrycznych aranżacji dwóch pierwszych albumów, dodatkowo podsycając wrogość zespołu wobec prasy muzycznej. Osiągnął miejsce nr 1 na liście przebojów w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, ale jego pobyt będzie najkrótszym z pierwszych pięciu albumów. Ścieżka otwierająca album, "Immigrant Song", została wydana jako singiel w Stanach w listopadzie '70 wbrew woli zespołu, plasując się na listę Top20 najlepszych utworów magazynu Billboard.
