Młodość
Page jest synem James'a Patrick'a Page i Patrici Elizabeth Gaffikin, który urodził się w zachodnim przedmieściu Londynu w Heston 9.01.1944. Jego ojciec był kierownikiem personelu w fabryce powłok z tworzyw sztucznych, a jego matka, pochodząca z Irlandii, była sekretarką lekarza. W 1952 przeprowadzili się do Feltham, a potem do Miles Road, które znajduje się w Epsom Surrey. W wieku ośmiu lat Page uczył się w Epsom County Pound Lane Primary School, a w wieku jedenastu lat uczęszczał do Ewell County Secondary School in West Ewell. Na swoją pierwszą gitarę, która była hiszpańska natknął się w domu, który mieścił się na Miles Road: "Nie wiem czy przed (niewypowiedziane, ale w myśli: nami) (niewypowiedziane, ale w myśli: gitara) została zostawiona (niewypowiedziane, ale w myśli: w mieszkaniu) przez ludzi czy też był to przyjaciel rodziny- chyba nikt nie wiedział czemu tam była". Pierwszy raz grał na tym instrumencie mając 12 lat, wziął kilka lekcji w pobliskim Kingston, ale w dużej mierze był samoukiem:
"Gdy dorastałem nie było wielu innych gitarzystów.... W mojej szkole był jeszcze jeden gitarzysta, który pokazał mi pierwsze akordy, których się nauczyłem i odtąd zacząłem. Nudziłem się, więc nauczyłem się gry od słuchania nagrań. Więc oczywiście była to bardzo osobista sprawa."
Tym "innym gitarzystą" był to chłopak o imieniu Rod Wyatt, kilka lat starszy od niego i razem z innym chłopcem Pete'em Calvert, chcieli w Page'a domu ćwiczyć; w niektóre dni Page chciał poświęcić seść lub siedem godzin dla ćwiczeń i chciał zawsze zabierać ze sobą gitarę do szkoły średniej tylko po to, aby ją skonfiskować i zwrócić mu ją po lekcjach. Wśród wczesnych wpływów Page'a byli gitarzyści rockabilly Scotty Moore i James Burton, którzy obydwoje grali na nagraniach zrobionych przez Elvis'a Presley'a. Presley'a utwór "Baby Let's Play House" jest cytowany przez Page'a będący inspiracją by grać na gitarze i powtórzyłby, że Moore grał "Whole Lotta Love" i "The Song Remains The Same" w wersji na żywo. W 1957 roku wystąpił wraz z prezydentem Höfner'a, które kupił z pieniędzy, które zarobił w czasie letnich wakacji przy rozwożeniu mleka i który miał przetwornik dzięki czemu można było go wzmocnić, ale jego pierwszą prawdziwą elektryczną gitarą była używana z 1959 roku Futurama Grazioso, później zastąpiona przez Fender'a Telecaster model, który widział granego przez Buddy'ego Holly w telewizji i prawdziwy przykład, który grał na wystawie elektroniki w Earls Court Exhibition Centre w Londynie.
Gust muzyczny Page'a zawierał skiffle (popularny gatunek muzyki tamtego czasu) i akustyczne ludowe brzmienia, jak i też blues'owe Elmore'a James, B.B. King'a, Otis'a Rush, Buddy'ego Guy'a, Freddie'ego King'a i Huberta Sumlin. "W zasadzie był to początek: mieszanka między rock'iem, a blues'em".
W wieku 13 lat Page wraz ze skiffle'owym kwartetem wystąpił tylko raz w programie, który był transmitowany na żywo przez BBC w 1957 roku Huw'a Weldon'a All Your Own, który poszukiwał talentów. Grupa zagrała "Mama Don't Wanna To Skiffle Anymore" i kolejny utwór o ameryksńskim zabarwieniu "In Them Ol' Cottonfields Back Home". Zapytany przez Weldon'a co by chciał po szkole robić Page odpowiedział "Chcę przeprowadzić badania biologiczne [w celu znalezienia lekarstwa na raka], jeśli do tego czasu nie zostaną odkryte".
W wywiadzie przeprowadzonym przez magazyn Guitar Player Page stwierdził iż "na początku było dużo korków, ale jak mówią, musiałem się z tym pogodzić i było to dobre nauczanie". Gdy miał czternaście lat i rozliczał się jako James Page grał w grupie o nazwie Malcolm Austin & Whirlwinds u boku Tony'ego Busson, który grał na basie, Stuart Cockett, który grał do taktu i perkusista o imieniu Tom przebijając Chuck'a Berry'ego i Jerry'ego Lee Lewis. Ten zespół krótko istniał zanim Page znalazł perkusistę do zespołu w którym ówcześnie grał wraz z Rod'em Wyatt, David'em Williams i Pete'em Calvert i wymyślił dla niego nazwę: The Paramounts. The Paramounts grali gig'i w Epsom wspierając raz grupę, która później zaistniała jako Johnny Kidd & The Pirates.
Mimo rozmowy kwalifikacyjnej na stanowisko asystenta laboratoryjnego ostatecznie zdecydował się porzucić szkołę średnią w West Ewel by kontynuować muzykę, robiąc to w wieku piętnastu lat- najwcześniejszego dopuszczalnego wieku w tym czasie- po zdobyciu czterech poziomów G.C.E. O. (skr.i tł. General Certificate of Education- Ogólne Świadectwo Ukończenia Szkoły) i w tyle gw. rzędu wraz z zastępcą dyrektora szkoły Panią Nicholson o jego muzycznych ambicjach przez co całkowicie się uniosła.
Page miał trudności ze znalezieniem innych muzyków, z którymi mógłby regularnie grać. "To nie było tak, że było ich mnóstwo. Kiedyś grałem w wielu grupach ... naprawdę każdy, kto mógł się razem wybrać na koncert”. Po skąpym recitalu beat'owego poety Royston Ellis w Mermaid Theatre na przełomie 1960- 61 roku piosenkarz Red E. Lewis, który widział go, jak gra z Paramounts w klubie Contemporary w Epsom powiedział swojemu menedżerowi, Chrisowi Tidmarshowi, aby poprosił Page'a o dołączenie do zespołu wspierającego Redcaps po odejściu gitarzysty Bobby'ego Oats'a, Page został zapytany przez piosenkarza Neil'a Christian o dołączenie do jego zespołu The Crusaders. Christian widział 15- oletniego grającego Page'a w lokalnej sali i gitarzysta jeździł na trasy z Christian'em w przeciągu m/w dwóch lat, a potem grał na kilku jego nagraniach włącznie ze singlem z '62 roku "The Road To Love".
Podczas swojej podróży z Christian'em Page poważnie zachorował na gorączkę gruczołową przez co nie mógł kontynuować trasy. W trakcie powrotu do zdrowia zdecydował się zawiesić muzyczną karierę, a skoncentrować się na swojej drugiej miłości, malowaniu i zapisał się do Sutton Art College w Surrey. Jak tłumaczył w '75 roku:
Przez cały czas podróżowałem autobusem. Robiłem to przez dwa lata gdy skończyłem szkołę do momentu gdy zacząłem na prawdę dobrze zarabiać. Ale się rozchorowałem. Więc wróciłem do art college'u. A to była całkowita zmiana kierunku. Dlatego mówię, że można to zrobić. Tak oddany, jak grałem na gitarze, wiedziałem, że będę to na zawsze robił. co dwa miesiące miewałem gorączkę gruczołową. Przez następne 18 miesięcy żyłem za 10 dolarów tygodniowo i zyskiwałem na sile. Ale wciąż grałem.
